แผ่นหลังของนางกำลังพิงที่หินก้อนนั้น มองไปที่ทิวทัศน์อันสวยงามของเขาฝูถูพร้อมกับรินเหล้าให้ตัวเอง นางรู้สึกคิดถึงแคว้นกู่วูแล้ว เมืองที่เรียบง่ายและสวยงามนั้น ช่างเป็นช่วงเวลาที่งดงามนัก
แต่เสียดายที่นางคงไม่ได้กลับไปอีกนาน เป็นนางเองที่เลือกที่จะไม่กลับบ้านเกิดเอง แต่เลือกที่จะอยู่ที่นี่
แต่ถึงอย่างนั้น ความคิดถึงก็เป็นเพียงความคิดชั่วขณะ การตัดสินใจเลือกที่จะอยู่ข้างลู่เจี้ยนั้น นางไม่เคยเสียใจเลยสักครั้ง
มองดูหญิงสาวที่นั่งรินเหล้าตัวคนเดียวอยู่นั้น ชายหนุ่มที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก เวลานี้แทบจะไม่สามารถตั้งคำถามได้เลย เขาค่อยๆ เข้าไปใกล้นาง คิดแล้วคิด จากนั้นก็นั่งลงข้างนาง
เมื่อสัมผัสถึงการเคลื่อนไหวจากรอบข้าง เจียงหลีก็หันกลับมา พร้อมกับยิ้มให้กับเขา “ทำไมท่านไม่ดื่มล่ะ”
นางพูดพลางยื่นมือไปคว้าไหสุราจากมือของเขา “ท่านไม่ดื่มข้าดื่มเอง อย่าทำให้เสียดายของ”
มองดูมือที่ว่างเปล่า จักรพรรดิก็ขมวดคิ้วทันที เขาสังเกตเห็นว่าช่วงนี้เขาขมวดคิ้วง่ายยิ่งนัก อีกทั้งยังคิดมากด้วย
“อ๊า! ชื่นใจจริงๆ!” หญิงสาวตะโกนต่อเขาฝูถู มีเสียงสั่นคลอนจากไหสุราที่ถูกชูขึ้นสูงแว่วออกมา
“เจ้าอารมณ์ไม่ดี” จักรพรรดิมองนางแล้วเอ่ยขึ้น
เจียงหลีกำลังจะพยักหน้า แต่ก็ถูกคำพูดต่อจากนั้นของเขาที่ทำเอาแทบจะแลบลิ้นออกมา
“เป็นเพราะหรงจิ่งอย่างนั้นหรือหรือ”
เอ่อคือ…
เจียงหลีหันกลับไปมองที่ชายหนุ่มสีหน้าเย็นชานี้และหัวเราะออ
