กมาอย่างไม่รู้ตัว ยื่นมือออกไปลูบแก้มของเขา แต่เมื่อมือเล็กๆ ของนางกำลังลูบไปที่แก้มของเขานั้น ชายหนุ่มก็ตกใจและเกรงไปทั้งตัว
พลักนางออก! พฤติกรรมที่จาบจ้วงเช่นนี้ สมควรต้องได้รับโทษ มีเสียงเตือนเขาเช่นนี้อยู่ในใจลึกๆตลอดเวลา
แต่ทว่า ร่างกายของเขานั้นไม่ยอมขยับแม้แต่นิด ปล่อยให้มือเล็กๆ นั้นลูบไล้แผ่วเบาบนแก้มของเขา
“ข้าเพียงแค่คิดว่า โชคชะตาเดิมของเขาไม่น่าเป็นเช่นนี้ เป็นเพราะข้า เขาถึงได้เป็นเช่นนี้ได้” เจียงหลีพูดสิ่งที่อัดอั้นในใจออกมา
นางรู้ดี ลู่เจี้ยที่อยู่ตรงหน้านี้ยังคงมีความทรงจำชาติก่อนอยู่ เพราะเช่นนี้ เขาสามารถเข้าใจในสิ่งที่นางพูดเป็นแน่
“นั้นเป็นสิ่งที่เขาเลือกเอง เจ้าไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลแทนเขาหรอก” จักรพรรดิพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
เจียงหลีหยุดพร้อมกับเก็บมือของนางที่เดิมและมองเขาด้วยแววตาขี้เล่น “ท่านกำลังหึง”
ครั้งที่สามแล้ว!
หากเป็นเช่นนี้ละก็ นางพูดเป็นครั้งที่สามแล้ว หึงมันคืออะไร เขาไม่เข้าใจ
“ข้าเปล่า” ใครบางคนปฏิเสธอย่างเย็นชา
“ท่านหึง!” เจียงหลีพูดอย่างหนักแน่น
“ข้าเปล่าจริงๆ” บางคนปฏิเสธอีกครั้ง
เจียงหลีมองเขาด้วยท่าทางที่แทบจะระเบิดออกมา แล้วเอ่ยขึ้นเพื่อเป็นการตัดบท “เอาเถอะ ท่านว่าไม่ก็ไม่”
น้ำเสียงหลอกเด็กของนาง ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่นิด
“จักรพรรดิข้าจะไปหึงท่านทำไมเล่า” ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาถึงได้พูดแก้ตัวแทนตัวเองเยี่ยงนั้น
เจีย
