ห้อาเฉวียนถอยไปรอ นี่เป็นครั้งแรกที่เจียงหลีเขียนจดหมายถึงเขา ตอนที่เขาแกะมันออก เขาดูระมัดระวังและรอบคอบเป็นพิเศษ
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาเปิดจดหมายดู มีเพียงสามคําเท่านั้น
ฆ่าหรือไม่
หรงจิ่งหรี่ตาลงทันที เขาอ่านเนื้อหาจดหมายในใจ ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะออกมา จากนั้นเขาพึมพํากับตัวเองท่ามกลางสีหน้าฉงนสงสัยของอาเฉวียน “เจียงหลีนะเจียงหลี เจ้ากับลู่เจี้ยเกิดมาเป็นคู่บุพเพสันนิวาสกันจริงๆ รู้อยู่แก่ใจแต่ก็ยังจะบีบบังคับข้า”
“คุณชายจิ่ง ฝ่าบาททรงให้ท่านตอบจดหมายกลับ” เสียงของเซียวเซียวดังขึ้นอีกครั้ง
อาเฉวียนมองออกไปนอกเรือน ม่านตาของหรงจิ่งหดเล็กลงอีกครั้ง เขามองไปที่ตัวอักษรสามคําบนจดหมาย เขาจะทําลงได้อย่างไร
เจียงหลีมอบชะตาลิขิตของตระกูลหรงให้กับเขา!
ฆ่าหรือไม่
หรงจิ่งยิ้มเจื่อนๆ ราวกับมีชีวิตมาหลายปีแต่ไม่เคยต้องเผชิญกับสถานการณ์ยากเข็นที่จะเลือกไม่ได้เช่นนี้มาก่อน
ไม่ฆ่า…ตระกูลหรงจะรอดจากความตายจริงๆ หรือ
ส่วนคําตอบนางรู้ดีอยู่แล้วแต่ต้องการให้เขาเลือก
หรงจิ่งยกมือขึ้นช้าๆ กัดปลายนิ้วตัวเองจนแตก
“คุณชาย!” อาเฉวียนมองเขาด้วยความตกใจ
แต่เห็นเพียงเขาใช้นิ้วที่เปื้อนเลือด ค่อยๆ ใช้แรงเขียนอีกสองสามขีดลงไปที่ไหนสักแห่งบนกระดาษจดหมายนั้น
“อาเฉวียน” หรงจิ่งยัดกระดาษจดหมายกลับเข้าไปในซองแล้วยื่นให้เขา “ส่งจดหมายกลับไปเถอะ” ”
“ขอรับ” อาเฉวียนรับด้วยมือทั้งสองข้าง
เขาอยากรู้ว่าคุณชายตอบอะไรในจดห
