างอยู่ด้านหน้านั้น กำลังพลันเร่งความเร็วขึ้น เมื่อกระโดดก็ข้ามไปยังหลังประตูที่ปิดเอาไว้อยู่
เคร้งๆ!
ในชั่วขณะที่เขากระโดดออกไป ประตูเหล็กที่แข็งกระด้างก็ร่วงหล่นลงมาจากกําแพงเมือง กระแทกเข้ากับทางเดินอย่างแรงที่ขวางทางออกเอาไว้
โครม!
ประตูเหล็กร่วงหล่นลงมา สั่นสะเทือนจนเกิดรอยร้าวบนพื้น
หรงเทียนเผิงถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วคิดในใจว่า ไม่ได้การแล้ว!
ในขณะนั้นเอง แสงไฟหลายๆ ดวงได้ทำลายความมืดในยามค่ำคืน ทําให้ทางเส้นตรงนี้สว่างไม่ต่างกับในเวลากลางวัน
โครม!
มีเสียงโครมดังขึ้นอีกครั้ง
เป็นประตูเหล็กลึกลับที่ทางเข้าร่วงลงมาปิดตายทางเส้นตรงนี้ไว้กลายเป็นกับดัก
“ประมุขพวกเราถูกกับดักและหลงกลมันเข้าแล้ว!”
มีคนพูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว
สีหน้าของหรงเทียนเผิงมืดครึ้มลงทันที แสงแห่งความโกรธเกรี้ยวส่องประกายออกมาจากดวงตาของเขา เขาเงยหน้ามองไปยังกําแพงสูง เหล่าองครักษ์ในวังที่มีสีหน้าเย็นชา ความเกลียดชังแผ่ซ่านไปทั่วก้นบึ้งของหัวใจ
“หรงเทียนเผิง!” ทันใดนั้น เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นมากลางอากาศ
หรงเทียนเผิงมองไปยังที่ต้นเสียง เขามองเห็นลู่จ้าน ด้วยรูปลักษณ์ของลู่จ้าน ท่ามกลางแสงไฟนั้นยังคงมีความมืดสลัวและยากที่จะมองเห็นอย่างชัดเจน อย่างไรก็ตามเขาสามารถรู้สึกถึงการเยาะเย้ยและดูถูกจากแววตาของลู่จ้าน
“เจ้าเป็นแค่ทาส แล้วเจ้ามีสิทธิ์มาพูดกับข้าได้อย่างไร” หรงเทียนเผิงกัดฟันพูดด้วยความเกลียด
