ชัง
ลู่จ้านยิ้มเยาะแล้วพูดว่า “นักโทษผู้น้อย”
“เขาไม่มีสิทธิ์ แล้วข้ามีด้วยหรือ” เสียงใสกระซิบกระซาบของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับความสูงส่งและสง่างาม
หรงเทียนเผิงตกใจเขาหันไปมองกําแพงฝั่งตรงข้าม ในเงาร่างเขามองเห็นจักรพรรดินีผู้วัยเยาว์เจียงหลี
เขายิ้มเยาะและแดกดัน “เจ้าก็เป็นเพียงแค่ทาสคนหนึ่ง”
ท่ามกลางแสงไฟ ใบหน้าเล็กที่มีเสน่ห์ของเจียงหลีดูไม่จริงมากนัก หลังจากได้ยินคําพูดของหรงเทียนเผิง นางก็ไม่ได้แสดงอาการโกรธ นางเพียงหัวเราะเยาะ “ไม่ว่าเจ้าจะดูถูกข้าอย่างไร ตอนนี้ข้าก็เหยียบอยู่เหนือศีรษะเจ้าแล้ว หรงเทียนเผิง ตระกูลหรงของเจ้าอาจจะยังคงรุ่งเรืองต่อไป แต่ตอนนี้เพราะความโลภของเจ้าได้ทําลายมันจบสิ้นแล้ว ข้าอยากจะถามเจ้าจริงๆ ว่าตอนนี้ความรู้สึกเป็นอย่างไร”
รู้สึกยังไงหรือ
หรงเทียนเผิงมองเจียงหลีด้วยแววตาเย็นชา อยากจะฆ่านางเป็นพันๆ ครั้ง! ในใจยิ่งโกรธเกลียดหรงอวี้ มีโอกาสดีเช่นนี้ ทำไมถึงยังล้มเหลวได้!
ผู้หญิงคนเดียวก็ไม่สามารถจดการได้ ขยะไร้ค่าเช่นนี้ ไม่ตายก็ไม่รู้จะใช้ทำประโยชน์อะไรแล้ว
“เจ้าเป็นสตรีที่ขึ้นเป็นจักพรรดินี มันไม่สมเหตุสมผลแต่มันกลับตาลปัตร แม้ว่าข้าจะไม่คัดค้านแต่ก็ต้องมีคนอื่นๆ ออกมาต่อต้านแน่นอน!”
“อย่าพูดจายกย่อองความโลภของเจ้าอย่างมีเกียรติเช่นนี้เชียว” เจียงหลีกล่าวเย้ยหยัน “ใต้หล้านี้ ยังคงมีผู้มีพรสวรรค์อาศัยอยู่ ไม่ว่าชายหรือหญิง เพียงแค่มีความสามารถและกล้าแบ
