กรับภาระ สามารถแบกรับโลกนี้เอาไว้ได้ พวกเขาล้วนสามารถเป็นจักรพรรดิได้ แม้ว่าเจ้า หรงเทียนเผิงจะเป็นผู้ชาย แต่ในสายตาของข้า แม้แต่หญิงรับใช้ข้างกายข้า เจ้ายังไม่สามารถเทียบได้แม้แต่ปลายเล็บ เจ้าเป็นแค่หนอนน่าสงสารที่ถูกควบคุมโดยความโลภของเจ้าเอง”
“เจ้า!” สีหน้าของหรงเทียนเผิงซีดเผือด เขารู้ว่าเจียงหลีมีปากที่ร้ายกาจ แต่ไม่รู้ว่ามันจะร้ายกาจถึงเพียงนี้
“เจ้าคิดว่า คืนนี้จะจบลงเยี่ยงนี้หรือ” หรงเทียนเผิงกล่าวอย่างไม่พอใจ
เจียงหลียิ้มเยาะ “ถ้าเจ้าหมายถึงตระกูลที่สัญญาว่าจะร่วมกบฏกับเจ้า และแผนอื่นที่วางไว้ ข้าสามารถบอกเจ้าได้เลยว่ามันจบลงแล้วจริงๆ”
ดวงตาของหรงเทียนเผิงเบิกกว้างและมองไปที่เจียงหลีอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทําไมเขาถึงรู้สึกว่า แผนการทั้งหมดของเขาถูกหญิงสาวตรงหน้ามองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
มันเป็นผู้ใด!
ผู้ใดกันที่เป็นคนทรยศ!
แววตาของหรงเทียนเผิงดุดันขึ้น เขารู้สึกว่าต้องมีคนทรยศเขาและบอกแผนการทุกอย่างกับจักรพรรดินี คนที่ผุดขึ้นมาในใจของเขาก็คือ บุตรชายที่เขาภาคภูมิใจมาตลอดอย่างเช่น…หรงจิ่ง!
หรือจะเป็นเขาจริงๆ! ดวงตาของหรงเทียนเผิงเต็มไปด้วยความโกรธ
“หรงเทียนเผิง ยังไม่ยอมถูกจับอีกหรือ” เสียงของลู่จ้านดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง
ดวงตาของหรงเทียนเผิงเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและกล่าวด้วยสีหน้าดุดัน “ตระกูลหรงของข้าสาบานว่าถึงตายก็ไม่ยอมแพ้! ฆ่ามันนนน!”
“ช่างโง่เขลาเสียจริง” เจียงหลียืนบนก
