บทที่ 382 แท้จริง…เป็นเพียงบ่อปลากระจ้อยหรือ?
สวรรค์เจ็ดยอแสง…คือนามที่ลวี่หยางตั้งให้แก่โลกใบนี้ด้วยตนเอง
โครงสร้างของมันคล้ายคลึงกับโลกหมื่นยุทธ ล้วนเป็นฟ้ากลมพื้นเหลี่ยม แผ่นดินกว้างใหญ่ไพศาล
เพื่อความรอบคอบ ลวี่หยางหาได้เคลื่อนไหวกายแท้ไม่ เพียงแต่ส่งหนึ่งร่างแห่งธงวิญญาณไปแทน
ผู้นั้นคือ…เฉินซิ่นอัน
สถานที่ก็เลือกไว้สุดจะกันดาร มิกล้าบุกสู่กลางทวีปของสวรรค์เจ็ดยอแสง แต่เลือกที่ตั้งในดงพงไพรอันห่างไกล ณ หมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่ง
“สถานที่นี้…กลับไร้ปราณฟ้า?”
เมื่อยึดสถิตอยู่ในร่างของเฉินซิ่นอัน ลวี่หยางจึงก้าวย่างในพงไพร ปลดปล่อยจิตเทวะออกตรวจตรา แต่แล้วกลับพบว่าโลกใบนี้ไร้ซึ่งลมปราณโดยสิ้นเชิง
‘นับว่าเป็นภัยไม่น้อยต่อผู้ฝึกตนขั้นรวมลมปราณ’
ในแนวทางบ่มเพาะของสถานที่บัดซับนั้น จวบจนใกล้สิ้นสุดขั้นรวมลมปราณ ยังต้องพึ่งพาลมปราณจากภายนอกเป็นหลัก กว่าจะเริ่มหลอมรวมผลิตลมปราณด้วยตนเองก็ต่อเมื่อเข้าสู่ปลายขอบเขตนี้
‘กล่าวอีกอย่าง…ผู้ฝึกตนต่ำกว่าขอบเขตรวมลมปราณขั้นปลาย หากย่างกรายเข้าสู่โลกนี้ เมื่อพลังวิชาในตันเถียนเหือดแห้ง ขาดลมปราณจากภายนอกหล่อเลี้ยง ก็จักร่วงสู่ฐานะคนธรรมดาในพริบตา! ส่วนผู้ฝึกกาย ยิ่งเลวร้ายยิ่งกว่า ไร้พลังวิชา ก็ไร้สิ้นการขยับกาย แม้สังขารที่ผ่านการหล่อหลอมพันครั้งหมื่นหน ก็ไม่อาจขยับเคลื่อนได้แม้เพียงปลายนิ้ว’
มีเพียงผู้ที่วางรากฐานเท่านั้น…จึงจะมิหวั่นสิ่งเหล่านี้
ด้
