เฉียนเท่านั้น ชาวบ้านที่ป่วยจะรักษาได้โดยไม่ต้องใช้ยา ทันทีที่พวกเขาออกจากพื้นที่เมืองซีเฉียน สักพัก ผู้ลี้ภัยชาวซีเฉียนจำนวนมากถูกน้ำท่วมเข้าไปในเมืองสุ่ยหาน และกษัตริย์แห่งเมืองสุ่ยหานได้ส่งมอบอนุสรณ์ และถามว่าจะจัดการกับมันอย่างไรดี”
ถ้าหากออกจากซีเฉียน ก็จะหายได้โดยไม่ต้องใช้ยางั้นรึ
ทันใดนั้นเจียงหลีก็หัวเราะอย่างชอบใจ “โรคระบาด มีผู้คนที่ติดโรคระบาดเข้ามาในเมืองของข้างั้นรึ กษัตริย์แห่งเมืองสุ่ยหานทำอะไรกัน ถ้าหากไม่มีความสามารถ ก็สละบัลลังก์ทิ้งซะเถอะ อวี้ซู เจ้าช่วยข้าดูทีว่าผู้คนในบรรดาตระกูลสุ่ยหานนั้นมีใครบ้างที่พอจะใช้งานได้”
“เพคะ” อวี้ซูพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นฝ่าบาท” ผู้ลี้ภัยเหล่านั้นจะเก็บไว้หรือไม่เก็บดีเจ้าคะ
ความคิดอันล้ำลึกนั้นปรากฏขึ้นในดวงตาของเจียงหลีและกระซิบว่า “โดยทั่วไปแล้วเมื่อเกิดโรคระบาดขึ้น เมืองนั้นจะควบคุมผู้ที่ป่วยไว้อีกที่หนึ่ง เพื่อป้องกันไม่ให้แพร่กระจาย ส่วนผู้ลี้ภัยที่เข้ามาในเมืองของข้านั้นเห็นได้ชัดว่ามีเจตนาที่กระทำเช่นนี้ กษัตริย์เมืองซีเฉียนช่างโหดร้ายจริง! ถึงได้จะนำโรคระบาดนี้เข้ามาเมืองของข้า แต่ทว่า โรคระบาดครั้งนี้เกิดขึ้นได้แปลกยิ่งนัก เหมือนกับว่ากำลังเล็งเป้าหมายไปที่เมืองซีเฉียนเลยทีเดียว”
“ทำโดยเจตนางั้นรึ แต่เพราะเหตุใดผู้คนที่ติดเชื้อถึงหายทันทีที่พวกเขาออกจากเมืองซีเฉียน” อวี้ซูสงสัย
ในบรรดาคนที่นางรู้จักนั้น ใครกันที่มีความสา
