เดิมก่อนแรกเริ่ม
หากเป็นผู้บำเพ็ญขั้นวางรากฐานทั่วไปที่พลัดหลงเข้ามา จะทนได้มากน้อยทั้งหมดล้วนดูที่คุณภาพของรากฐานแห่งมรรคผล หากเป็นระดับสามขึ้นไปยังสามารถยืนหยัดได้หนึ่งชั่วยาม หากต่ำกว่าสาม ก็มิพ้นแหลกสลายภายในหนึ่งชั่วยามนั้น
นอกเสียจากจะถึงขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ หลอมแดนมงคลสำเร็จ จึงจะฝืนต้านในพื้นที่นี้ได้บ้าง ส่วนผู้เป็นเจินจวินเท่านั้นจึงจะผ่านไปได้อย่างสบายดั่งเดินบนพื้นราบ
“ข้าหลอมแดนมงคลน้อยหลี่เหินเทียน ถือว่าอาศัยช่องทางเฉลียวฉลาดมาหน่อยหนึ่ง”
แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่หลี่เหินเทียนย่อมมิอาจเทียบกับแดนมงคลแท้ได้ ขณะนี้เพิ่งเคลื่อนผ่านมาไม่กี่ช่วง ลวี่หยางก็พลันสัมผัสได้ว่าแดนมงคลเริ่มแตกร้าวเล็กน้อย
“ดีที่นอกฟ้าไร้แนวคิดเรื่องระยะห่าง”
แม้นอกฟ้าจะกว้างใหญ่สุดประมาณ แต่หาได้มี ‘ใกล้ไกล’ ไม่ ทุกสิ่งล้วนขึ้นกับว่าท่านมี ‘จุดพิกัด’ หรือไม่ หากมี แม้ไกลแค่ไหนก็สามารถก้าวถึงได้ในชั่วพริบตา
หากไร้พิกัด แม้จะอยู่ใกล้ตา ก็ประหนึ่งอยู่ฟากฟ้าสุดขอบดารา…
ลวี่หยางยึดมั่นจุดพิกัดที่ได้รับจากความทรงจำของหงยวิ๋น ก้าวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พลางเผยจิตเทวะออกตรวจสัมผัส ฉับพลันเขาก็แลเห็นภาพหนึ่งกลางทะเลแสงนั้น
เป็นช่องโพรง…ช่องแล้วช่องเล่า
ทะเลแสงแห่งนอกฟ้า แม้ผิวเผินดูประหนึ่งบริบูรณ์ไร้มลทิน ทว่าหากมองลึกเข้าไป กลับเต็มไปด้วยช่องโพรงเรียงรายไม่ขาดสาย และแต่ละช่องก็ลึกล้ำเกินหยั่ง เหมือนนำไปสู
