บทที่ 380 ข้าจะต้องกลับมาแน่
สามเดือนให้หลัง
ในห้องปิดด่านแห่งนิกายกระบี่
เมื่อดวงตาของลวี่หยางละจากกระบี่ไม่สังหารเบื้องหน้า หวนคืนสู่สติ สำนึกในใจกลับมากล้นด้วยสิ่งที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย ทั้งมิอาจอธิบาย
“ไม่นึกเลยว่า วินิจชะตารักษาบัญญัติแห่งโชควาสนา จะมีสรรพคุณถึงเพียงนี้”
นี่คือความอัศจรรย์แห่งคัมภีร์ตอบสนองวิญญาณทงเสวียน เพื่อเร่งให้ตนซึ้งกระจ่างในเจตจำนงแห่งกระบี่ได้เร็วขึ้น ลวี่หยางจึงประทานชะตา “เผ่าพันธุ์กระบี่โดยกำเนิด” ให้แก่ตนเอง
ผลลัพธ์… ช่างน่าพึงใจยิ่ง
ผู้ได้รับชะตาเผ่าพันธุ์กระบี่โดยกำเนิด จำต้องถือบัญญัติข้อห้ามหนึ่งชื่อว่า “ข้อห้ามศัสตรา” ตามนามนั้นย่อมหมายถึง นับแต่นี้ เขาจะใช้อาวุธอื่นใดนอกเหนือจากกระบี่ ในการประมือด้วยเคล็ดวิชาไม่ได้อีก
หากฝ่าฝืน ถือว่าทำลายบัญญัติข้อห้ามโดยพลัน
และเมื่อถือไว้แล้ว ภายใต้การสนับสนุนของชะตา การซึ้งกระจ่างในเจตจำนงแห่งกระบี่จึงเร่งรุดดุจวันหนึ่งพันลี้ ขณะนี้กล่าวได้ว่า… ก้าวแรกอันสำคัญที่สุด ได้เหยียบผ่านแล้ว
“หึ่งงง ”
ลวี่หยางนั่งขัดสมาธิแน่นิ่ง มิได้ขับเคลื่อนจิตเทวะหรือพลังวิชาแม้แต่น้อย ทว่ากระบี่ไม่สังหารเบื้องหน้ากลับสั่นสะท้านขึ้นเอง แสงเย็นแลบวาบขึ้นฉับพลัน คมกระบี่ถูกชักออกมาครึ่งนิ้วโดยไร้คำสั่ง
นี่เป็นการตอบสนองต่อจิตใจแห่งกระบี่ของลวี่หยาง เป็นการขานรับโดยตนเอง อีกทั้งยังเป็นสัญลักษณ์ของขอบเขตแห่งกระบี่ที่เขาย่างเข้าสู่
น
