าฐานะของนางก็คือจักรพรรดินีของประเทศที่ถูกโจมตี”
“ฮะ…” อวี้ฉีรอให้เสินอวี่พูดต่อ จู่ๆ ก็หยุด “จบแล้วหรือ” ก็คือจักรพรรดินีมีความสัมพันธ์อะไรกับจักรพรรดิของพวกเขา?
จักรพรรดิที่สูงศักดิ์เช่นนั้นของพวกเขาคุ้มหรือที่ทำเพื่อนาง แล้วยังโกรธอีกหรือ
เสินอวี่ในตอนนี้ จู่ๆ ก็สงวนท่าทีที่สบายๆ แววตาเคร่งขรึมขึ้นมาแล้วพูดว่า “เพราะว่าจักรพรรดินีคนนี้เป็นคนที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยมือของจักรพรรดิในชาติที่แล้ว”
อวี้ฉีอ้าปากค้างแล้วมองเขา ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนี้
เงียบไปครู่ใหญ่ เขาถึงพูดขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจว่า “ทุกครั้งที่จักรพรรดิฟื้นคืนสติจากการกลับชาติมาเกิด ไม่ใช่ว่าจัดการกับความทรงจำเมื่อชาติที่แล้วไปหมดแล้วหรอกรึ แล้วก็ทุกครั้งที่กลับชาติมาเกิด ด้วยนิสัยของจักรพรรดิ ก็ไม่มีทางที่จะเกิดความอาลัยอาวรณ์ต่อผู้ใด”
“ชัดเจนมากว่านี่คือกรณีเฉพาะ” เสินอวี่ขมวดคิ้ว
สีหน้าของอวี้ฉีก็เคร่งขรึมขึ้นมา เขาพูดเสียงเข้มว่า “จักรพรรดิต้องกลับชาติมาเกิดอีกสามครั้ง ถึงจะสามารถมีโอกาสจัดการกับวิกฤตที่ยิ่งใหญ่นั้น ถ้าหากถูกอารมณ์ความรู้สึกผูกไว้อยู่ นี่…”
เสินอวี่พยักหน้า “นี่เป็นกุุญแจสำคัญของปัญหาที่ยังอยู่ เป็นผู้ใต้บังคับบัญชา พวกเราไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายกับการกระทำใดๆ ของจักรพรรดิ แต่มีบางเรื่องที่พวกเราจำเป็นต้องคิดแทนจักรพรรดิ”
“แล้วก็เป่ยหงต้าเจ๋อท่านนั้น…” อวี้ฉีมองเสินอวี่อย่างปิดเป็นความลับ
พูดถึงเป่ยหงต
