นางมาแล้ว!
ในตอนนั้นที่เจียงหลีเคลื่อนไหว ร่างกายของผู้ชายตื่นเต้นเล็กน้อย
แววตาที่เย็นชา เผยความลุกลี้ลุกลนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวออกมา โชคดีที่ความลุกลี้ลุกลนได้เกิดขึ้นและหายไปเร็ว ไม่ได้ถูกผู้หญิงที่ยั่วยวนตรงหน้าจับได้
เดินไปตรงหน้าของใบหน้าที่เหมือนกันเปี๊ยบ ในดวงตาที่สดใสของเจียงหลี เผยความเศร้าโศกออกมา แล้วก็ความรู้สึกสับสนที่ยากจะอธิบาย
นี่คือลู่เจี้ย แต่ก็ไม่ใช่ลู่เจี้ย
สายตานั้น ทำให้เขาหรี่ตาทั้งสองข้าง คิดในใจว่า ทำไมสายตาแบบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบเลย? ทำไมตอนที่เห็นนางโศกเศร้าแบบนั้น เขาเกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูกกับชาติที่แล้วของตัวเอง
“ลู่เจี้ย ข้าอยากกอด” นางเก็บความรู้สึกในแววตาไป แล้วยิ้มออกมาอีกครั้ง บอกจุดประสงค์ที่อ้าแขนทั้งสองข้างออกมา
“เจ็บ ต้องกอดหน่อย”
น้ำเสียงที่ออดอ้อน เหมือนกับเด็กที่ไร้เดียงสาอย่างไรอย่างนั้น ทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้
เขาอยากจะยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมา แต่ถูกจิตใจที่หนักแน่นควบคุมเอาไว้
ความเงียบของผู้ชาย ทำให้เจียงหลียิ้มอย่างมาอย่างสดใสมากยิ่งขึ้น แต่ว่ารอยยิ้มที่สดในแบบนี้ กลับทำให้ในดวงตาที่แวววาวทั้งสองข้างของเขารู้สึกเจ็บปวด
ทันใดนั้น นางก็โผเข้ามาในอ้อมกอดของเขา ไม่บอกก่อนเลย
ความเร็วแบบนี้ เขาสามารถหลบได้ แต่สุดท้ายก็ไม่หลบ ยอมให้นางโผตัวเข้ามา กอดตัวเองไว้แน่น
“สบายดีจังเลย” รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของอ้อมกอด ได้กลิ่นที่คุ้นเคย เจียงหล
