รูปปั้นหินที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ราวกับสำนึกผิด ร่างแบกศิลาจารึก ถูกทับอยู่ใต้ล่างศิลาจารึกตลอดกาล
หลังจากที่ทุกอย่างสงบ ทุกสิ่งไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
ซีเฉียน ผู้คนของจยาเซียน ล้วนแต่มองศิลาที่ไม่มีอักษรจารึกที่ใหม่เอี่ยมนั้นอย่างไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับถูกเจียงหลีทำให้ตกใจกลัวไปหมด
“คนๆ นี้ นำทหารมาเผาบ้านเรือน ฆ่าผู้คน ปล้นชิงทรัพย์ในมณฑลสุ่ยหันแห่งจยาเซียนของข้า ข้าตัดสินโทษเขา ให้เขาคุกเข่าสารภาพผิดต่อประชาชนชาวสุ่ยหันของข้าตลอดกาล” เสียงของเจียงหลี ดังไปในอากาศ ทำลายความเงียบลง ดังก้องอยู่ในใจของทหารทั้งสองฝ่าย
นางคือจักรพรรดินี!
จักรพรรดินีแห่งใต้หล้า!
ใครที่กล้ารังแกประชาชนของนาง นางก็ตัดสินโทษให้เขากลายเป็นรูปปั้นหิน สารภาพผิดตลอดกาล ถูกทับอยู่ตรงนี้ เพื่อเตือนผู้คน
หลี่ชังมองไปยังรูปปั้นหินนั้น ที่มีลักษณะคุกเข่าสารภาพผิด ทำให้เขารู้สึกหนาวไปหมด ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกสิ้นหวังกับการหาเรื่องคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วย
เพราะคำพูดนี้ของเจียงหลี ทำให้ชาวจยาเซียนเร่าร้อนเดือดพล่าน
จักรพรรดินีของพวกเขา! นี่คือจักรพรรดินีของพวกเขา! สามารถปกป้องพวกเขาได้ จักรพรรดินีที่สามารถให้พลังแก่พวกเขาได้ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป สายตาที่แม่ทัพแห่งจยาเซียนมองเจียงหลี ถึงได้เผยความเลื่อมใสศรัทธาเป็นอย่างมากออกมา
ผู้บังคับบัญชาซีฝางมองเจียงหลีด้วยแววตาที่เร่าร้อน ในแววตามีความซึ้งใจเป็นอย่างมากผุดขึ้นมา เหมือนว
