งสือทั้งสามตัวที่ปรากฏขึ้นมา เขารู้ว่านี่คือศิลาจารึกเขตแดนของเจียงหลี และจะกลายเป็นสัญลักษณ์ของทั้งราชวงศ์จยาเซียนในอนาคต
หลังจากในตอนที่เจียงหลียึดครองผืนแผ่นดินนี้ได้ ศิลาจารึกนี้ก็ไม่ต้องเอามาใช้เป็นตัวแบ่งเขตอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นสถานที่ที่น่านับถือในใจประชาชน
ไม่ใช่เขาคนเดียวที่คิดเช่นนี้ เขาหันกลับไปมอง ในสายตาของชาวจยาเซียนทุกคน ล้วนแต่เห็นเปลวไฟที่ถูกปลุกขึ้น แล้วก็ความเลื่อมใสศรัทธาครั้งใหม่
บนศิลาจารึกเขตแดน เต็มไปด้วยพลังอำนาจของจักรพรรดิ ทำให้หลี่ชังมีความรู้สึกที่อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงสวามิภักดิ์
“พวกเจ้าไปได้แล้ว” ทุกอย่างเสร็จสิ้น เจียงหลีถึงได้พูดอย่างสงบนิ่งและเย็นชา
ไปซะ!
ไปหรือ
หลี่ชังได้สติจากความตกใจกลัว ไม่กล้าพูดเรื่องการเจรจาสงบศึกขึ้นมาอีก รีบหนีไปเหมือนกับนักโทษที่ได้รับอภัยโทษอย่างไรอย่างนั้น ทหารซีเฉียนพันคนนั้นก็รีบตามเขาไปอย่างหดหู่และสิ้นหวัง
“ฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี”
“ฝ่าบาท ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
ในตอนที่ทหารซีเฉียนหนีไปอย่างจนตรอก ด้านหลังของพวกเขา กลับมีเสียงดังกึกก้องดังขึ้นมา
…
ปิดฉากสงครามครั้งยิ่งใหญ่
ไม่มีการเจรจาสงบศึก แล้วก็ไม่มีการเปิดศึก
การปรากฏขึ้นของศิลาจารึกเขตแดนสารภาพผิดนั้น ก็เหมือนกับหนามที่ปักลงในใจของฮ่องเต้แห่งซี เฉียนอย่างแรง ทำให้ในขณะที่เขาโกรธก็รู้สึกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวด้วย
มากจนกระทั้งทำให้เข้าเสียใจภายหลัง ที่ว่าทำไมต
