ู่ไกลๆ ด้วยความสงบนิ่งอย่างไม่รู้ตัว สองมือไพล่หลัง ทำให้คนทำได้เพียงแหงนหน้ามอง ไม่กล้าดูหมิ่น
แววตาที่เคารพและเลื่อมใส ออกมาจากดวงตาของเขา
ถ้าหากไม่ใช่นาง พวกเขาเหล่านี้คงจะแก้ไขโชคชะตาได้ยาก ทำได้เพียงแบกความกล้ำกลืนและความไม่ยินยอม รอความตายแบบไม่รู้อะไรเลย
เพราะนาง ทำให้พวกเขาปลุกความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของทหารขึ้นมาอีกครั้ง
เพราะนาง ทำให้มณฑลสุ่ยหันที่วุ่นวายนี้ มีความหวังใหม่ขึ้นมา
“ฝ่าบาท……” แม่ทัพสุ่ยหันเดินมาถึงตรงหน้าเจียงหลี พูดออกมาจากใจ
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกเหมือนว่าการที่สุ่ยหันยอมศิโรราบต่อราชวงศ์จยาเซียนก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร อย่างน้อย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเขาก็ไม่ใช่ทหารที่อ่อนแอในสายตาของผู้คนอีกต่อไปแล้ว พวกเขามีจักรพรรดินีที่ดี ที่สามารถร่วมรบจัดการศัตรูด้วยกันกับพวกเขา เดินหน้าและถอยหลังไปพร้อมกันกับพวกเขา
ถามจริง แค่จุดๆ นี้ ฮ่องเต้ในใต้หล้า มีใครที่ทำได้บ้าง
…
ความมืดยามค่ำคืนมาถึง ในค่ายทหารมากมายโดยรอบที่มีเมืองซู่หยวนเป็นศูนย์กลาง มีเงาที่เหมือนปีศาจสิบหกตนกระจายกันแอบเข้าไป
พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในความมืด แวบผ่านหน้าทหารซีเฉียนที่เฝ้ายามกลางคืนไป และก็ไม่เคยถูกจับได้
คืนนี้ สำหรับทหารซีเฉียนแล้ว ยังคงสงบเหมือนเมื่อก่อน จนกระทั้ง…
“แม่ทัพถูกสังหารแล้ววว!”
ในตอนฟ้าสาง เสียงๆ หนึ่งได้ทำลายความเงียบสงบลง ทำลายความง่วงนอนลง ทหารซีเฉียนมากมายเดินออกมาจากกระโจม
