ฆ่ามันนน!
ฆ่าศัตรูทั้งหมดที่บุกรุกเข้ามา! ฆ่าทุกคนที่เหยียดหยามรังแกประชาชน! ฆ่าทหารฝ่ายศัตรูให้หมด แสดงแสนยานุภาพของพวกเราออกมา!
ในสนามรบ ทหารสุ่ยหันและทหารซีเฉียนต่อสู้กัน
แต่ว่า สถานการณ์ยังคงไม่ค่อยดี จำนวนคนของทหารสุ่ยหันเยอะกว่าทหารซีเฉียน แต่ถึงแม้ว่าจะฮึกเหิมกล้ารบแล้ว แต่ปะทะกับทหารซีเฉียนที่โหดเหี้ยม ยังคงมีความวุ่นวายและอ่อนแอ
พวกเขาไปสู้กับศัตรูแล้ว แต่ว่าศัตรูโหดเหี้ยมเกินไป
เจียงหลีดูอยู่ครู่หนึ่ง ส่ายหัวช้าๆ เดิมเป็นศึกที่ชนะแน่นอน แต่ทหารสุ่ยหันกลับทำให้แย่ลง เพียงเพราะว่าพวกเขายังไม่ลอกคาบกลายเป็นทหาร!
พวกเขาสวมใส่ชุดทหาร แต่ยังไม่มีจิตวิญญาณความเป็นทหารที่แท้จริง
“ในสนามรบ ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน คนที่กล้าหาญคือผู้ชนะ! จิตใจขี้ขลาด ต้องแพ้ศึกครั้งนี้เป็นแน่!” เจียงหลีพูดอย่างเย็นชา
คำพูดนี้ของนาง เหล่าทหารสุ่ยหันที่อยู่ท่ามกลางการเข่นฆ่าโรมรัน คนที่ได้ยินมีไม่มาก แต่ว่าประชาชนชาวสุ่ยหันที่ตรวจดูการสู้รบอยู่ด้านหลังกลับได้ยิน
ในกองกำลังนี้ มีคนเป็นตัวตั้งตัวตีขึ้นมา
เขามองจักรพรรดินีที่ยืนตัวตรง แววตาเฉยเมย มีความเร่าร้อนในใจที่ไม่อาจจะอธิบายได้เกิดขึ้น “พวกเราก็เป็นชาวสุ่ยหัน ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ทหาร แต่ว่าพวกคนชั่วมารุกรานอาณาจักรของเรา ฝ่าบาท ได้โปรดอนุญาตให้กระหม่อมไปร่วมรบด้วยเถอะขอรับ!”
ผู้ตรวจดูการสู้รบที่ไหนกันออกไปสู้กับศัตรูหรือ
ถ้าตาย ก็แค่จบชีวิตลง! แต่กลับสามา
