ในสนามรบ แพ้ชนะได้ถูกกำหนดแล้ว
เจียงหลีจิตใจว้าวุ่น ชั่วขณะนั้นที่คิดถึงลู่เจี้ย ทหารซีเฉียนทั้งหมดแพ้แล้ว ทหารสุ่ยหันที่ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ แล้วก็ประชาชนชาวสุ่ยหันที่ร่วมรบเป็นครั้งแรก ยังคงไม่ได้สติ เดินอยู่ที่เดิมแบบอึ้งๆ เหมือนว่ายังไม่ได้สติจากสงคราม
“พวกเจ้าชนะแล้ว ไม่ดีใจหรือ” เสียงของผู้หญิงที่ไพเราะและน่าเกรงขามดังขึ้น
ราวกับเสียงนาฬิกาในยามเช้า ปลุกพวกเขาที่ในแววตาเต็มไปด้วยภาพเลือด
ชะ…ชนะแล้วหรือ
พวกเขาชนะแล้วจริงๆ หรือ พวกเขาฆ่าทหารซีเฉียนที่รู้กันว่าโหดเหี้ยมรึ
ที่สิ่งยากจะเชื่อในอดีต แม้แต่ในฝันก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ ปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขาจริงๆ หรือ
ตะลึง ไม่เชื่อ จนค่อยๆ ได้สติกลับมา หลังจากที่เห็นซากศพของทหารซีเฉียนเหล่านั้น ท้ายที่สุดพวกเขาก็เชื่อว่าพวกเขาทำได้แล้วจริงๆ!
“ฮะ! พวกเราชนะแล้ว!”
“ชนะแล้ว!”
“พวกเราชนะแล้ววว!”
“พวกเรา…รอดตายแล้ว!”
ทหารสุ่ยหันที่ได้สติกลับมาต่างก็คึกคัก พวกเขาตะโกนเสียงดังด้วยความดีใจ แล้วกอดกันโดยที่ไม่สนใจคราบเลือดบนตัวเลย ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นทหารสุ่ยหันหรือประชาชนชาวสุ่ยหัน หลังจากที่พวกเขาได้ร่วมรบในศึกครั้งนี้ด้วยกัน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็สนิทกันมากขึ้น
ใช่แล้ว! เจอมิตรแท้ท่ามกลางความเป็นความตาย!
มิตรภาพที่เผชิญความเป็นความตายมาด้วยกัน เป็นสิ่งที่คนนอกยากจะเข้าใจ
แม่ทัพสุ่ยหันมองดูทุกอย่างด้วยความดีใจ มองจักรพรรดินีที่ยังคงยืนอย
