าระยะห่างไว้เล็กน้อย พูดอย่างนอบน้อมว่า “ฝ่าบาทเชิญรับสั่งได้เลยเพคะ”
เจียงหลียิ้ม แล้วถามว่า “ที่นี่ นอกจากพวกเจ้าแล้ว บริเวณรอบๆ ยังมีประชาชนคนอื่นๆ อีกไหม หรือไม่ก็……” นางหยุดพูดไปครู่หนึ่ง แววตาดุดันขึ้นมาทันที “พวกกองกำลังทหารซีเฉียน”
ซื่อผิงส่ายหัว “ทหารซีเฉียนในบริเวณรอบนอกภายในระยะสิบลี้ เพิ่งจะถูกฝ่าบาทสังหารหมดแล้ว ที่นี่ นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีคนอื่นๆ พวกเขาได้รับบาดเจ็บ ซ่อนอยู่ในที่ลับ พวกเราออกมาหาของกิน ไม่ทันระวังเจอเข้ากับพวกเดรัจฉานเหล่านั้นเพคะ”
นางเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา คนอื่นๆ ก็ห้ามไว้ไม่ทัน
ไม่ใช่ พวกเขาไม่ได้จะปิดบัง แต่เพราะว่าความหวาดกลัวที่มีต่อเจียงหลี และไม่กล้าที่จะเปิดเผยทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมาก็เท่านั้น
บาดเจ็บอย่างนั้นหรือ
เจียงหลีเลิกคิ้ว ไม่สนใจคนอื่นๆ ที่ตามน้ำ ท่าทางที่เต็มไปด้วยความกลัว พูดกับซื่อผิงว่า “พาข้าไปดูหน่อย”
“เพคะ!” ซื่อผิงไม่ลังเลเลยสักนิด พยักหน้าตอบรับอย่างตรงไปตรงมา “ฝ่าบาท ท่านตามข้ามานะเพคะ”
นางพาเจียงหลีไปยังที่อื่น ชายชราถอนหายใจอย่างจนปัญญา ทำได้เพียงนำคนที่เหลือตามไปอยู่ห่างๆ
หลังจากไกลจากที่ๆ เต็มไปด้วยเลือดนั้น สีหน้าของพวกเขาก็ดีขึ้นบ้าง
…
ท่ามกลางซากปรักหักพัง หลังจากเดินวนไปวนมาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เจียงหลีก็ถูกซื่อผิงพามาถึงตรงหน้าวัดพังๆ แห่งหนึ่ง
ยังไม่เข้าไป นางก็เห็นคนที่ได้รับบาดเจ็บเต็มไปหมด ทั้งด้านนอกและด้านในวั
