นอ
แต่กลับถูกคัดค้านทันที “นั่นมันจะไปสนุกอะไร คนน้อยแค่นี้เอง ยังไม่พอให้พวกเราฆ่าคนละคนเลย”
“เช่นนั้นเจ้าว่ามาจะเอาอย่างไร”
“ฆ่าคนมันง่าย แต่ว่าฆ่าให้ไม่ตายก็ถือเป็นการทดสอบฝีมือ”
“หมายความว่าอย่างไร”
คำพูดของคนๆ นี้ ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ เป็นอย่างมาก
คนๆ นั้นกวาดตามองไปยังประชาชนด้วยสายตาที่โหดร้าย แล้วเผยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมออกมา “เคยได้ยินบทลงโทษพันมีดหมื่นแล่ไหม”
บทลงโทษพันมีดหมื่นแล่! แน่นอนว่าพวกเขาต้องเคยได้ยิน
“ไร้สาระ รีบอธิบายมาเร็ว” มีคนเร่ง
คนๆ นั้นยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น แล้วถึงพูดต่อว่า “ก็ปล่อยให้พวกมันหนีไปก่อน พวกเราค่อยไปจับมันมาด้วยความสามารถของตัวเอง จับได้แล้วก็มัดไว้ พวกเราก็ฟันคนละที ดูว่าคนที่ถูกจับได้ของใครตายก่อน ก็ถือว่าแพ้”
“ดี! ความคิดนี้ดี! น่าสนุกๆ!”
“เช่นนั้นก็ตามนี้!”
“ข้าเห็นด้วย!”
“ข้าก็เห็นด้วย!”
“…”
“พวกเจ้า ไอพวกเดรัจฉาน! ไร้ซึ่งความเป็นคน! ต้องไม่ตายดี!” ได้ยินทหารซีเฉียนคุยกัน วิธีการที่โหดร้ายทารุณเช่นนั้น ทำให้คนแก่โกรธจนมือสั่นขึ้นมา
ประชาชนคนอื่นๆ ทั้งตกใจ ทั้งหวาดกลัว แต่ก็ถูกความโหดร้ายทารุณของทหารซีเฉียนเหล่านั้นทำให้โกรธมาก
“สู้กับพวกมัน!”
“ใช่ สู้กับไอพวกสัตว์เดรัจฉานฝูงนี้!”
“…”
ความโกรธของพวกเขา กลับทำให้ทหารซีเฉียนหัวเราะเยาะ
“อ่อนแออย่างพวกเจ้าน่ะหรือ ข้าใช้มือเดียวก็ฆ่าได้คนหนึ่งแล้ว!”
การเยาะเย้ยอย่างไร้ความปราณีแพร่กระจายใ
