นกองทัพซีเฉียนอย่างต่อเนื่อง สายตาที่พวกเขามองประชาชนเหล่านี้เหมือนกับมดอย่างไรอย่างนั้น ลืมไปแล้วว่าอยู่ต่อหน้าคนที่สูงศักดิ์กว่าพวกเขา พวกเขาก็เป็นแค่มดเช่นกัน
“อ้า! ข้าจะสู้กับพวกเจ้า!”
ทันใดนั้น เสียงร้องดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน สาวน้อยที่ผอมกะหร่องคนหนึ่ง ชูมีดในมือขึ้น พุ่งไปยังทหารซีเฉียน
“ซื่อผิง กลับมา!”
“กลับมาสิ!”
“อย่ารนหาที่ตาย!”
การกระทำของนาง ทำให้เพื่อนร่วมชะตากรรมวิตกกังวลขึ้นมา
คนของกองทัพซีเฉียนกลับหัวเราะออกมาอย่างโอหัง “ใช่แล้ว นี่ก็คือการรนหาที่ตาย!”
“เหอะ! ถ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์ให้เจ้าเอง!” ทหารซีเฉียนคนหนึ่ง เผยใบหน้าที่โหดเหี้ยมออกมา ชักดาบออกมา พุ่งไปหาสาวน้อยก่อนหน้าคนอื่น
ทันใดนั้น เมื่อเห็นว่าสาวน้อยกำลังจะตายอย่างน่าอนาถด้วยเงื้อมมื้อของคนโหดเหี้ยมแห่งซีเฉียน ประชาชนเหล่านั้นหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
จู่ๆ เงาแส้ก็พุ่งมาในอากาศอย่างกะทันหันอย่างกับงู พุ่งไปหาทหารซีเฉียนที่ชักดาบคนนั้น
ฟุบ!
เสียงแส้ที่ไพเราะ ทำให้ประชาชนที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
แต่ทว่า ในตอนนี้พวกเขาได้เห็นเหตุการณ์ที่ทำให้คลายความโกรธ
อ้ากกก! ทหารซีเฉียนคนนั้นก็ถูกเงาแส้สีเงินฟาดอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ทำได้เพียงส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา เขาถูกดึงขึ้นไปในอากาศ ตรงเอวขาดสองท่อน เลือดที่เหม็นคาวพุ่งกระจายออกมา
สาวน้อยคนนั้นที่ชื่อซื่อผิงปากอ้าตาค้างมองศพ
