เรียกองครักษ์มาจับคนที่สร้างเรื่องโยนออกไปนอกวัง เจียงหลีกลับพูดขึ้นมา
นางใช้มือข้างหนึ่งท้าวคาง พิงบัลลังก์มังกร มองผู้ชายเหล่านั้นที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นด้วยสายตาที่หยอกเย้า
“ฝ่าบาท ข้ามาเพื่อท่าน ฝ่าบาทได้โปรดเลือกด้วยตัวเอง”
“ฝ่าบาท ได้โปรดเลือกด้วยตัวเอง”
“…”
เจียงหลียิ้มออกมาอย่างหยอกเย้า ขี้เกียจพูด “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ออกไปให้หมด”
ผู้คนส่งเสียงดังอื้ออึง!
ชายรูปงามทั้งวัง มองนางอย่างไม่ยากจะเชื่อ
“เพราะเหตุอันใดรึ! ฝ่าบาท”
“เพราะว่าพวกเจ้าทุกคนขี้เหร่เกินไป” เจียงหลีตอบตรงๆ
อวี้ซูยิ้มออกมา พยายามกลั้นยิ้ม ดูสิว่านางอ่อนโยนแค่ไหน คนที่หาเรื่องใส่ตัวกลุ่มนี้ จะให้ฝ่าบาทของนางพูดให้ได้
มองไปยังผู้คนที่งงงัน ไม่อยากจะเชื่อ เหล่าชายรูปงามที่ถูกทำร้ายจิตใจ อวี้ซูพูดอย่างเร็วว่า “องครักษ์ ฝ่าบาทมีคำสั่งให้ไล่พวกเขาออกจากวังไป!”
เพิ่งจะสิ้นเสียง องครักษ์ในวังปรากฏตัวขึ้นทีละคนๆ ไล่เหล่า ชายรูปงาม ออกจากวังไปโดยไม่ยอมให้พูดอะไรทั้งสิ้น
หลังจากรอให้สงบ อวี้ซูมองพวกคนที่ถูกไล่ออกไปเหล่านั้น ถอนหายใจ พูดในใจ นายท่านของข้าอยู่ภายใต้ความสง่างามของนายน้อยจนชิน แล้วจะชอบคนธรรมดาสามัญอย่างพวกเจ้าได้อย่างไร
เก็บความรู้สึกนึกคิด อวี้ซูหันไปยิ้มให้เจียงหลีอย่างอ่อนโยน “ฝ่าบาท กลุ่มแรกก็เป็นแบบนี้แล้ว ที่เหลือจะให้เข้าวังไหมเพคะ”
“ให้! ให้เข้าแน่นอน! ชายรูปงามจากตระกูลสูงศักดิ์เ
