ี่ได้รับข่าวสาร ตกใจจนขาอ่อน ล้มนั่งลงกับพื้น วิธีเดียวที่นึกออกก็คือไปขอความช่วยเหลือจากราชวงศ์จยาเซียน!
…
ในพระราชวังของราชวงศ์จยาเซียน บนบัลลังก์ที่เป็นสัญญาลักษณ์ของจักรพรรดิแห่งใต้หล้านั้น มีหญิงสาวที่สวมใส่ชุดมังกรสีดำนั่งอยู่
นางเอนกายลงบนพนักพิงของบัลลังก์ที่งดงามอย่างเกียจคร้าน มองไปยังชายรูปงามที่ยืนอยู่เต็มวังไปหมดด้วยความไม่สนใจ
อวี้ซูพาหญิงรับใช้ในวังมาเดินดูหนุ่มรูปงามเหล่านี้อย่างละเอียด ผู้สมัครที่แม้แต่นางก็เห็นว่าไม่ผ่านก็ถูกคัดออกไปด้านนอก
“เจ้า ออกไป”
“เจ้า… แล้วก็เจ้า…ออกไป”
“เจ้าก็ออกไปด้วย!”
อวี้ซูคัดเลือกอย่างเต็มที่ ดูผู้ชายมากมายขนาดนี้ นางก็รู้สึกว่าตัวเองตาลายนิดหน่อย แอบมองนายท่านของตัวเอง ถึงเห็นว่านายท่านนั่งหาวอยู่บนบัลลังก์มังกรแล้ว
“เจ้า ออกไป” อวี้ซูเลิกมอง ยกมือขึ้นชี้ผู้ชายข้างๆ คนหนึ่ง
ชายผู้นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจ เห็นคู่แข่งน้อยลงเรื่อยๆ ราชินีคนนั้นก็งดงามจริงๆ ในใจเริ่มเพ้อฝันมากยิ่งขึ้น
แต่ว่า ความได้ใจ กลับถูกอวี้ซูทำลายลง
ทันใดนั้น เขาพูดอย่างไม่พอใจว่า “เจ้าเป็นแค่หญิงรับใช้ในวัง มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินให้พวกเราอยู่หรือไป” เขามองไปทางเจียงหลี พูดด้วยแววตาที่ทุ่มเทความรักให้ออกมา “พวกเรามาเพื่อฝ่าบาท จะอยู่หรือจะไปก็ควรเป็นฝ่าบาทที่พูดเอง”
อวี้ซูขมวดคิ้ว ใบหน้าเผยความเยือกเย็นออกมา
“เจ้า…”
“พวกเจ้าจะให้ข้าเลือกจริงๆ รึ”
ในตอนที่นางเตรียมจะ
