ืนกลั้นน้ำตาที่จะไหลออกมา นางยิ้มแล้วพูดว่า “มาหาข้าบ่อยๆ นะ อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียวนานเกินไป”
เสียงขอร้องวิงวอน ต่างจากนางก่อนหน้านี้ที่ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจ ยั่วยุเขาไม่หยุดโดยสิ้นเชิง
หลายปีมานี้ แววตาที่ไม่เคยหวั่นไหวมาก่อน ปรากฏความหวั่นไหวออกมา เขาไม่ได้พูดอะไร ปฏิเสธหรือตอบรับ บางทีในชั่วขณะนั้น ก็ได้เสียโอกาสได้การเลือกไปแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำได้ มีเพียงหายไปในอ้อมกอดของนาง
อ้อมกอดวางเปล่า ทำให้ร่างกายของเจียงหลีสั่นไหวเล็กน้อย เลือดที่นางฝืนเก็บเอาไว้ในคอมาตลอด ในที่สุด ก็กลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ไหลออกมาจากมุมปากของนาง “ลู่เจี้ย ท่านต้องกลับมา ข้าเชื่อว่าท่านต้องกลับมาแน่”
ในตอนที่ร่างที่สูงใหญ่ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ได้ไปอยู่ท่ามกลางหมู่ดาวแล้ว
เป็นสัญญาลักษณ์ดวงดาวของจิ่วฮวงเจี้ย อยู่ห่างออกไปจากด้านหลังของเขาเป็นหมื่นๆ ลี้
เขาเดินอยู่ในหมู่ดาว ไม่มีสิ่งขีดขวางใดๆ เลยสักนิด แสงดาวทั่วท้องฟ้าส่องสว่างรอบตัวเขา “เพียงผู้หญิงที่ตัวเล็กบอบบางคนหนึ่ง ทำไมถึงได้ฆ่ายากเช่นนี้” เขาพูดกับตัวเอง
เขารู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะความยึดมั่นก่อกวน แล้วก็รู้วิธีทำลายความยึดมั่น แต่ว่าทำไมถึงทำไม่ลง
แม้กระทั่ง ในตอนที่ได้ยินว่านางจะไปหาผู้ชายคนอื่น ถึงได้โกรธจนแทบอยากจะทำลายล้างโลกใบนี้ได้ขนาดนั้น
ทำไม เพราะอะไรกัน
