เจ้าอยู่ด้วยกันได้อย่างไร” ในตอนที่เจียงหลีส่งคนไปรับลู่เสวียนและเจียงเฮ่ากลับประเทศ แต่ลู่จ้านอยู่ในประเทศสุ่ยหัน
“หลังจากได้รับข้อความ กระหม่อมก็ได้ไปที่ซีเฉียนมารอบหนึ่ง” ลู่จ้านตอบ
เดิมทีเป็นเช่นนี้!
เจียงหลีเข้าใจในทันที
“อาหลี!” เจียงเฮ่ามาถึงตรงหน้าเจียงหลี สังเกตด้วยแววตาที่สับสน แล้วถึงถามว่า “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม” เขาไม่รู้ว่าการตายของลู่เจี้ย มีผลกระทบต่อน้องสาวมากแค่ไหน
ยิ่งเกลียดตัวเองในช่วงเวลานี้ ที่ไม่อยู่เคียงข้างน้องสาว
“ข้าสบายมาก!” เจียงหลียิ้มแล้วตอบ
“แต่ข้าไม่สบาย” ลู่เสวียนพูดด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม
เจียงหลีและเจียงเฮ่ามองเขาพร้อมๆ กัน ลู่จ้านก็ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ
“เจ้าเป็นอะไร” เจียงหลีพูดอย่างน่าขัน
ลู่เสวียนมองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเสียใจ ซักถามด้วยเสียงเข้มว่า “ท่านพี่เพิ่งจะเสียไป ทำไมเจ้าถึงคัดเลือกหนุ่มรูปงามเข้าวังเร็วเช่นนี้”
ราชบัลลังก์อะไรนั่น ลู่เสวียนไม่ได้สนใจอยู่แล้ว! ที่เขาสนใจก็คือความรักที่เขาเชื่อว่าซ้อตัวน้อยคนนี้มีต่อพี่ชายของเขา
เจียงหลีนิ่งไป ยกมือขึ้นเขกหัวเขาทีหนึ่ง แล้วด่าว่า “เจ้าเห็นว่าข้าเป็นคนมักมากในกามเช่นนั้นเลยรึ”
จะรู้ได้อย่างไร ลู่เสวียนเอามือกุมหัว พยักหน้าอย่างจริงจัง “เหมือน!”
