นางก็ไม่ใช่กษัตริย์ที่เห็นแก่ความรูปงามแบบนั้น
หรงจิ่งใจเต้น ดวงตาที่สดใสเผยให้เห็นความตะลึงเล็กๆ คาดไม่ถึงว่านางจะเข้าใจเขา!
ตุบ!
ณ เวลานี้ หรงจิ่งรู้ว่าใจของเขาถลำเข้าไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้แล้ว
ในตอนที่เจียงหลีพูดประโยคนี้ออกมา ใจของเขารับรู้ได้โดยตรง ก็คือเขายินยอมสละความอิสระที่เขาใฝ่หาเพื่อผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า
แต่ว่า เขามีสิทธิ์อะไรที่พูดออกไป
“เจียงหลี ถ้าหากว่าท่านกับข้าเจอกันก่อน ก็คงดี” หรงจิ่งยิ้มออกมาอย่างเจ็บปวด แล้วเดินออกไปจากตำหนักหวงจี๋อย่างช้าๆ
เจียงหลีมองส่งเขาจากไป ตลอดจนร่างของเขาลับไปจากสายตา นางถึงพูดพึมพำเบาๆ “ถึงแม้ว่าจะเจอกันก่อน คนที่ข้าจะรักก็ยังคงเป็นลู่เจี้ย เพียงผู้เดียว”
ความรู้สึกที่คลุมเครือของหรงจิ่ง แต่นางกลับสามารถมองออก
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข้อความเหล่านั้นที่ลู่เจี้ยทิ้งเอาไว้
ในตอนนั้นที่ลู่เจี้ยรับรู้ถึงความรู้สึกที่คลุมเครือนี้ของเขา ก็กำหนดแล้วว่าต้องถูกลู่เจี้ยหลอกใช้ นางไม่ต้องทำอะไร หรงจิ่งจะเลือกทำในสิ่งที่ควรทำ เพราะหัวใจของตัวเอง
เจียงหลีถอนหายใจเบาๆ มองไปไกลๆ ด้วยสายตาที่สับสน
“อาหลี!”
“พี่สะใภ้ตัวน้อย!”
เสียงของทั้งสอง ดังมาจากนอกตำหนักหวงจี๋ ทำลายแววตาที่มัวหมองของนาง
นางยิ้มอย่างจริงใจออกมา แล้วหันตัวเดินไปต้อนรับ
ในตอนที่นางพบกับทั้งสองคน นอกจากพวกเขา ยังมีลู่จ้าน
“ฝ่าบาท” ลู่จ้านมองนางแวบหนึ่ง แล้วทำความเคารพอย่างนอบน้อม
“พวก
