อวี้ซูมองเจียงหลีด้วยความประหลาดใจ ถึงแม้ในใจจะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ
“เพคะ ฝ่าบาท” นางย่อเข่าก้มหน้า
“พระราชโองการนี้ยกเลิก แต่จะเพิ่มพระราชโองการใหม่” เจียงหลีกล่าวอย่างมีเลศนัย
อวี้ซูยืนอยู่กับที่ รอเจียงหลีรับสั่ง
เจียงหลีเงียบไปสักพัก แล้วค่อยๆ พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ไม่ทราบจุดประสงค์ “ข้าก็อายุไม่น้อยแล้ว ถึงเวลาที่จะเลือกคนเข้าวังหลังแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป แต่ละเมือง แต่ละวงศ์ตระกูล เลือกชายหนุ่มที่รูปงามที่สุดส่งเข้าซั่งตู ข้าจะเลือกพระสวามี”
ฮะ! อวี้ซูมองนางอย่างตกตะลึง
นาง…นางฟังไม่ผิดใช่หรือไม่ ฝ่าบาทจะเลือกสวามีหรือ นี่…เป็นเรื่องใหญ่นะ! อีกอย่าง ฝ่าบาทอายุยังไม่ถือว่ามากนี่!
เอ่อ แน่นอนว่า ก็ถึงอายุที่จะคุยเรื่องแต่งงานแล้วจริงๆ
แต่ว่า ในใจของฝ่าบาทมีนายน้อยอยู่ตลอดเวลามิใช่หรือ เอ่อ…นายน้อยไม่อยู่แล้ว จักรพรรดินียอมเดินออกจากความโศกเศร้า ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร เพียงแต่ ทำไมนางถึงได้รู้สึกว่ากะทันหันเพียงนี้ อีกยังยากที่จะเชื่อเล่า
“ทำตามที่ข้าสั่ง” เจียงหลีไม่สนท่าทีตกตะลึงของนาง
“เพคะ…เพคะ…” อวี้ซูจนใจ ได้แต่รับบัญชาแล้วออกไป
…
จักรพรรดินียกเลิกราชโองการตามหาทารกชายไป ทำให้เหล่าพ่อแม่ทั้งประเทศ ต่างก็แอบโล่งใจกันไป แต่ว่า ยังไม่รอให้พวกเขาโล่งใจเสร็จ ราชโองการที่ทำให้ตกตะลึงกันทั้งอาณาจักรจยาเซียนนั้นก็ปรากฏขึ้นอีก
ครั้งนี้ จักรพรรดินีไม่ได้จะหาทารกชาย แต่เป็นชายรูปง
