านกับคนอื่นจริงๆ เจียงหลีถามตนเองในใจ
เข็มขัดเส้นนั้น วางอยู่ข้างกายนางตลอด นางรอเจ้าของเข็มขัดนั้นปรากฏกายอีกครั้ง แต่ว่า เขากลับไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย
ไม่ว่าเจ้าจะซ่อนตัวอยู่ที่ใด ข้าก็จะบีบให้เจ้าออกมาให้ได้! ในดวงตาเจียงหลี สะท้อนประกายเป็นนัยน์ว่าต้องได้มาให้ได้
“ฝ่าบาท คุณชายจิ่งตระกูลหรงมาขอเข้าเฝ้าเพคะ” อวี้ซูมาด้านหลังเจียงหลีแล้วกล่าวขึ้นอย่างระมัดระวัง
เจียงหลีเก็บอารมณ์ในสายตาไว้ ให้ทุกอย่างกลายเป็นความนิ่งสงบ “เข้ามา”
“เพคะ” อวี้ซูถอยไปอย่างเงียบๆ
เพียงไม่นาน หรงจิ่งก็เข้ามาในพระตำหนักหวงจี๋ มายังด้านหลังของเจียงหลี
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เจียงหลีก็หันหลังกลับ มองดูคุณชายที่หนึ่งในใต้หล้าที่ลู่เจี้ยเป็นคนตั้งชื่อให้
ดวงตาอันนิ่งสงบของนาง ใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ทำให้หรงจิ่งเหม่อลอยไป แล้วส่ายหน้ายิ้มเล็กน้อย “เจ้าเหมือนเขาขึ้นเรื่อยๆ”
เขาคนนั้นหมายถึงใคร เจียงหลีไม่ต้องถามก็เข้าใจ
“คุณชายจิ่งวันนี้มามีธุระอะไร” เจียงหลีถาม
หรงจิ่งยิ้มเล็กน้อยแล้วมองลง “ได้ยินว่าฝ่าบาทจะคัดเลือกพระสวามี รวบรวมชายหนุ่มรูปงามจากทั่วทุกทิศเข้าวัง หากในตระกูลมีชายหนุ่มเช่นนี้ก็สามารถเข้าวังได้”
เมื่อฟังเขาพูดจบ เจียงหลีก็ยิ้มมุมปากแล้วหยอกเย้า “ทำไม คุณชายจิ่งเป็นคนที่ตระกูลหรงคัดเลือกมาหรือ”
