ูนำนางกำนัลเดินเข้ามา เหล่านางกำนัลแยกตัวกันไปเก็บโคมวังหลวงที่ล้มลงกับพื้นนั้นขึ้นมา จุดไฟโคมหวังหลวงที่ไกลออกไปนั้นไล่ความมืดมิดไปได้อีกครั้ง แล้วจัดม่านที่ถูกลมพัดจนเสียสภาพ
อวี้ซูเดินไปที่เตียง เมื่อเข้าใกล้แล้วกลับต้องตกใจที่เห็นสภาพเสื้อผ้าปลดเปลื้องของเจียงหลี “ฝ่าบาท!”
“เจ้าออกไปก่อน” เจียงหลีตอบกลับอย่างนิ่งสงบ
อวี้ซูปิดปากสนิท มองลงเพื่อปกปิดความหวาดกลัวในดวงตา ก้มโค้งแล้วถอยออกจากผ้าม่านไป
“ฝ่าบาทจะทรงชำระร่างกายหรือไม่เพคะ” อึดอัดอยู่สักพัก อวี้ซูก็เอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
เจียงหลียิ้มเยาะตนเอง “ไม่ต้อง” นางก็แค่ฝันถึงลู่เจี้ย ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ เสียหน่อย ทำไมต้องอาบน้ำกันเล่า
อีกอย่าง ถึงแม้จะอยู่ในฝัน เรื่องดีๆ ของนางและลู่เจี้ยก็ยังถูกขัดจังหวะเสียได้
“พวกเจ้าไปพักผ่อนเถิด”
“เพคะ” อวี้ซูไม่กล้าถามอีก แล้วนำนางกำนัลออกจากตำหนักบรรทมของเจียงหลี
เมื่ออยู่คนเดียว ในดวงตาของเจียงหลีจึงมีความผิดหวังเผยออกมา ทันใดนั้นเอง นางก็คลำเจอของสิ่งหนึ่งในผ้าห่ม เมื่อนางเอาออกมาดู เข็มขัดที่ไม่เหมือนของธรรมดาทั่วไปปรากฏอยู่ในสายตาของนาง
เข็มขัดของชายหนุ่ม มาอยู่บนเตียงของนาง!
เจียงหลีกำเข็มขัดนั้นไว้ในมือ แล้วเก็บมากอดไว้แน่น ดวงตาทั้งคู่หรี่ลงเล็กน้อย ไม่ใช่ความฝัน!
…
ในเมืองที่ล่องลอยนั้น ชายหนุ่มฐานะสูงศักดิ์ สภาพเสื้อผ้าไม่ปลดเปลื้อง บนใบหน้าอันงดงามของเขานั้น เต็มไปด้วยความเคร่งเค
