สังหารคนตามอำเภอใจ นางก็เป็นได้เพียงจักรพรรดินีทรราช” หรงเทียนเผิงโต้แย้ง
“มีฮ่องเต้องค์ไหนที่มือไม่เปื้อนเลือดบ้าง” หรงจิ่งกล่าว
หรงเทียนเผิงจู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา “เจ้าพูดไม่ผิด หากอยากสำเร็จ ก็ต้องเสียสละ ตระกูลลู่ล้มราชวงศ์โฮ่วจิ้น ก็ไม่ใช่เพราะสละชีวิตลู่อ๋องและภรรยาหรือ ดังนั้น หากตระกูลหรงจะชิงบัลลังก์นั้น การสละชีพก็เป็นสิ่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้นางกำลังพายเรือทวนน้ำ เพิ่งขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน ก็ออกพระราชโองการแปลกประหลาด ทำให้ราษฎรคับแค้น เช่นนี้จะโทษข้าได้อย่างไร ทั้งหมดก็เป็นเรื่องที่นางก่อขึ้นเอง”
“ดังนั้น ท่านพ่อเลยแอบส่งคนไป เพื่อคอยประโคมข่าว เพื่อปลุกปั่นราษฎรใช่หรือไม่” หรงจิ่งพูดตรงไปตรงมาถึงประเด็นที่ทำให้เขาต้องมาในวันนี้
หรงเทียนเผิงสีหน้าเปลี่ยน “ข้าเตรียมการโดยไม่มีการแพร่งพราย ทำไมเจ้าถึงรู้ได้”
หรงจิ่งยิ้มเอ่ย “หากไม่อยากให้คนรู้ก็อย่าทำ”
“ทำไม เจ้าจะเอาไปบอกใคร” กล้ามเนื้อบนใบหน้าหรงเทียนเผิงกระตุก
หรงจิ่งยิ้มอย่าผิดหวัง ในดวงตาของท่านพ่อ เขามองเห็นเพียงความทะเยอทะยานที่ไม่อาจควบคุมได้ ไม่เพียงแต่ท่านพ่อ สายตาของทุกคนในตระกูลหรงก็เป็นเช่นนั้น
พวกเขาบ้าไปแล้ว
เพื่ออำนาจที่ยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเขาบ้ากันไปหมด!
พวกเขาคิดว่าจะแย่งชิงอำนาจมาจากหญิงสาวคนหนึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายดาย พวกเขาคิดว่าในที่สุดก็ถึงเวลาที่ตระกูลหรงจะแย่งบัลลังก์!
ลู่เจี้ย ท
