ปีที่สองของราชวงศ์จยาเซียน ฤดูใบไม้ผลิ จักรพรรดินีจยาเซียนขึ้นครองราชย์อย่างเป็นทางการ เป็นฮ่องเต้องค์ที่สองของราชวงศ์จยาเซียนและเป็นจักรพรรดินีหญิงองค์แรก
รัชสมัยของจักรพรรดินี เลือดนองไปทั่วแผ่นดิน สังหารผู้คนไปเป็นจำนวนมาก
ถึงแม้ว่าผู้คนเหล่านี้จะเป็นนักโทษ แต่การเข่นฆ่าอย่างโหดร้ายทารุณ ถือเป็นวิธีการที่โหดเหี้ยม ทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัว
จักรพรรดินีครองราชย์ได้สองวัน ฉายาจักรพรรดินีทรราชนี้เริ่มแพร่กระจายไปอย่างช้าๆ
เมื่อข่าวมาถึงพระกรรณของพระองค์ เจียงหลีรับรู้ว่าราษฎรพูดถึงตัวนางอย่างไร แต่ก็หาได้สนใจไม่ และมองเป็นเรื่องน่าขัน “เป็นจักรพรรดินี หากไม่อาจทำให้ราษฎรเคารพได้ ก็ต้องทำให้พวกเขาหวาดกลัว”
“ฝ่าบาท นี่มันหลักการอะไรเพคะ” อวี้ซูเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ
เจียงหลีโค้งมุมปาก นำสาสน์ที่ทำให้นางปวดหัววางทิ้งไว้บนโต๊ะ ทิ้งตัวพิงบัลลังก์มังกร แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย “นี่คือการการควบคุมคน”
“การควบคุมคน” อวี้ซูขมวดคิ้ว พิจารณาคำพูดของนางอย่างถี่ถ้วน
อันที่จริงแล้ว นางไม่ได้เข้าใจอะไรเกี่ยวกับการควบคุมคนเลย อาณาจักรที่เคยอาศัย เพียงใช้โลหิตจัดการก็ได้แล้ว ไม่ได้ซับซ้อนถึงเพียงนั้น
แต่ว่าหลักการอันเรียบง่าย เป็นจักรพรรดินีที่ดีอย่างไร ดูแลราษฎรอย่างไร นางยังไม่เข้าใจถ่องแท้นัก
อยากให้ราษฎรเคารพศรัทธา ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในรัชสมัยเดียว แต่ว่าความหวาดกลัวก็สามารถกดความทะเยอะทยานของพวกเหล่
