เขาแค่รู้สึกว่าเจียงหลีกดทับความรู้สึกไว้มากเกินไป
“องค์หญิงวางแผนในอนาคตไว้อย่างไร” หรงจิ่งเปลี่ยนเรื่อง
เจียงหลียิ้มและกล่าวว่า “ข้าเป็นจักรพรรดินีและองค์หญิงแห่งอาณาจักรจยาเซียน คุณชายจิ่งคิดว่าข้าควรวางแผนอย่างไรดี”
ความระมัดระวังและความหยั่งเชิงในคำพูดนี้ ทำให้หรงจิ่งยิ้มอย่างขมขื่นบางทีในใจของนาง ข้ายังคงเป็นหรงจิ่งที่ข่มเหงและดูแคลนลู่เจี้ย
“ตอนนี้องค์หญิงมิได้ฝึกฝนอยู่ที่สถาบันไป๋หยวนแห่งซีเฉียนแล้วหรือ” หรงจิ่งถามอีกครั้ง
เขาคิดว่าหากให้เจียงหลีออกจากสถานที่อันน่าหดหู่ใจนี้ และตั้งใจฝึกฝนจะช่วยลดความคิดถึงที่มีต่อลู่เจี้ยได้บ้าง
“คุณชายจิ่งถามเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” เจียงหลีถามกลับ
หรงจิ่งยิ้มจางๆ “ช่วงนี้ข้าอยากออกไปเที่ยวเล่น หากองค์หญิงจะกลับซีเฉียน ไม่ทราบว่าหรงจิ่งจะร่วมเดินทางกับท่านด้วยจะได้หรือไม่”
เขาอยากร่วมเดินทางไปกับนางในช่วงเวลาที่นางไม่สบายใจที่สุด
“เกรงว่าจะทำให้คุณชายจิ่งผิดหวังแล้ว ข้ามิได้มีแผนที่จะกลับไปซีเฉียนตอนนี้” คำพูดของเจียงหลีลบความหวังของเขาไปจนหมด
หรงจิ่งมองไปที่นาง สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง
วันนี้คงพูดคุยกันต่อไม่ได้แล้ว เขารู้สึกได้ว่าเจียงหลีเตรียมตัวไว้ดีมากและต่อต้านเขาอย่างมากเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีแรงอาฆาตพยาบาท แต่เมื่อถูกคนระมัดระวังตัวเช่นนี้ ความรู้สึกนี้มันช่าง…
หรงจิ่งส่ายหัวและยิ้มอย่างลับๆ แล้วลุกขึ้นกล่าวลา “เป็นเช่นนี้
