แววตาที่เหม่อลอยของเจียงหลีกลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง นางมองกลับไปที่เงาด้วยดวงตาแดงก่ำของ ”เจ้าพูดว่าอะไรนะ”
เงาก้มหน้าและตอบคำถามของนาง “ก่อนที่นายน้อยจะจากไป ท่านได้รับสั่งกับเงาว่าหลังจากที่เขาจากไป องค์หญิงจะเป็นเจ้านายใหม่ของเงา และเป็นผู้ที่เงาต้องถวายความจงรักภักดี”
เจียงหลียิ้มอย่างเศร้าหมอง และหันหลังกลับอย่างช้าๆ แล้วมองไปที่เงาซึ่งคุกเข่าอยู่และหัวเราะเยาะตัวเอง “เขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
เงานิ่งเงียบ
เขาไม่ตอบ เจียงหลีก็รู้ดีแก่ใจ
ตามนิสัยของลู่เจี้ยแล้ว หากเขายังมิได้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย เขาจะยอมจากไปได้อย่างไร
“กลับวัง” เจียงหลีลุกขึ้นยืนและออกคำสั่งแรกกับเงา
เงาลุกขึ้นและเดินตามเจียงหลีด้วยตัวเอง
เจียงหลีหันหลังและเหลือบมองไปที่ก้อนหินที่ลู่เจี๋ยเคยพิงก่อนหน้านี้และพูดเสียงเบาว่า “จากนี้ไปยอดเขาของเขาฝูถูซานจะไม่อนุญาตให้คนเข้า ผู้ขัดคำสั่ง ฆ่าไม่มีละเว้น” นางไม่ยอม ไม่ยอมให้ใครมาทำลายสถานที่สุดท้ายของลู่เจี้ยเด็ดขาด!
ดวงตาของเงาหรี่ลงเล็กน้อย แล้วลดสายตาตอบ “พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อละสายตาแล้ว เจียงหลีก็ยืดร่างกายที่เจ็บปวดให้ตรงและเดินออกจากเขาฝูถูซานทีละก้าว ซึ่งขณะนี้นางเจ็บปวดมาก เจ็บปวดใจอย่างมาก ทำให้แขนขาของนางเจ็บปวดเหมือนจะขาดออกจากกัน
แต่ทว่า นางไม่อาจหลงระเริงเช่นนี้ต่อไป!
