เมื่อเห็นท่าทีของพวกเขาทั้งสอง เฟิงสิงอวิ๋นก็หยุดที่จะเกลี้ยกล่อมและทำเพียงพยักหน้า “พวกเจ้าไม่กลับก็ได้ แต่ต้องถอยไปที่ประตูหน้าลานบ้าน ห้ามเข้ามาใกล้ เพราะจะส่งผลต่อการประสานของยาโถ่ว
“ขอรับ!”
“ขอรับ!”
เจียงเฮ่าและลู่เสวียนถอยหลังออกไปทีละคน ราวกับเทพพิทักษ์ประตูที่เฝ้าหน้าบ้านของเจียงหลีก็ไม่ปาน
เจียงหลีถือลูกเก็บวิญญาณยุทธ์และเดินเข้าไปในห้อง
ห้องนี้ถูกปกคลุมไปด้วยพลังจิตของลู่เจี้ย โดยนางไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครบุกเข้ามาได้ และตอนนี้ยังมีเฟิงสิงอวิ๋นคอยเฝ้าอยู่ด้านนอกอีกด้วย นางจึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น
“นกอมตะหรือ หากข้าประสานรวมกับเจ้าได้ จะมีพลังที่จะฟื้นคืนชีพได้หรือไม่ จะสามารถช่วยลู่เจี้ยให้พ้นจากความตายได้หรือไม่” เจียงหลีบ่นพึมพำอย่างขมขื่น
ความคิดนี้นางรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเป็นไปไม่ได้
มู่ชิงเกอพูดอย่างชัดเจนแล้วว่าลู่เจี้ยตอนนี้มีชีวิตอยู่เหมือนร่างแยกของผู้มีพลังอันแรงกล้าเท่านั้น และความตายของเขาคือการเรียกร้องของร่างกาย
เว้นเสียแต่ผู้มีพลังอันแรงกล้าเท่านั้นที่จะทำให้เขาเป็นเหมือนคนทั่วไปได้
สิ่งที่เขาขาดคือวิญญาณหลัก!
นิ้วของเจียงหลีค่อยๆ ออกแรงและกำลูกเก็บวิญญาณยุทธ์ไว้แน่นจนรู้สึกไม่นิ่งบ้างเล็กน้อย
