ี้ยยิ้มบางๆ ซึ่งรอยยิ้มนั้นทำให้หรงจิ่งมองไม่ออกว่าจริงหรือปลอม
หรงจิงลุกขึ้นดังฉึบอย่างรวดเร็ว และนี่เป็นครั้งแรกที่ทำตัวไม่สงบนิ่งต่อหน้าลู่เจี้ย เขาด่าทอลู่เจี้ย “เจ้ายอมให้นางอยู่คนเดียวและมีชีวิตอยู่ด้วยความคิดถึงอย่างนั้นหรือ ให้นางโดดเดี่ยวเดียวดาย เหมือนตายทั้งเป็นอย่างนั้นหรือ เจ้าเห็นแก่ตัวถึงขั้นให้นางรักใครไม่ได้อีกเลย!”
เจียงหลีรักใครไม่สำคัญ ผู้หญิงดีเช่นนี้ หรงจิ่งรู้สึกเพียงว่านางควรได้พบเจอกับรักดีๆ
“เจ้าสงสารรึ” ลู่เจี้ยถามอย่างติดตลก
หรงจิ่งหรี่ตาและนั่งลงช้าๆ แล้วสบตาลู่เจี้ยและถามด้วยเสียงเคร่งขรึม “เจ้าต้องการทำอะไร ตกลกเจ้าต้องการทำอะไรกันแน่”
ลู่เจี้ยยิ้มและพูดว่า “จะรักคนอื่นได้อีกหรือไม่ เป็นเรื่องของหลีเอ๋อร์ ไม่เกี่ยวกับข้า เพียงแต่ข้าสามารถทำทุกอย่างเพื่อนาง คนอื่นทำได้หรือไม่ จะทำเหมือนกับข้าที่วางแผนและทำลายล้างทุกสิ่งเพื่อนางได้หรือไม่ หัวใจของหลีเอ๋อร์หยิ่งผยองยิ่งนัก คนทั่วไปจะสามารถสัมผัสกับหัวใจของนางได้อย่างไร ดังนั้น แม้ว่าข้าจะตายไป นางก็เป็นของข้าคนเดียวเท่านั้น”
“…” หรงจิ่งนั่งเงียบ
คบหากับลู่เจี้ยมาได้ปีกว่า หลายสิ่งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่กระจ่าง ตอนนี้ค่อยๆ เข้าใจแล้ว ลู่เจี้ยมิได้สถาปนาราชวงศ์จยาเซียนเพื่อตระกูลลู่ แต่เพื่อเจียงหลี!
เขาหมดพละกำลังทั้งหมดไปกับการวางแผน การจัดการและการปูทางให้กับนาง ความตั้งใจนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะทำได้
“เจ้า
