ตกต่างเช่นกัน และตอนนี้นางไม่สามารถทำลายตาข่ายป้องกันนี้ได้เลย
จักรพรรดิพิโรธและเคล็ดอวี่ซาน นางล้วนลองมาหมดแล้ว กลับไม่รู้ว่าตกลงแล้วลู่เจี้ยวางขั้นตอนไว้อย่างไร นางถึงโจมตีมันไม่ได้เลย
เฟิงสิงอวิ๋นส่ายศีรษะและยิ้ม “คนที่จะช่วยเจ้าได้ มีแต่เจ้าเพียงคนเดียว”
เจียงหลีขมวดคิ้ว “ท่านอาจารย์เฟิงหมายความว่าอย่างไร หากท่านช่วยข้า ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ วันหน้าหากมีโอกาส จะรีบทดแทนอย่างแน่นอน หากท่านไม่ยอมช่วยข้า ท่านอาจารย์เฟิงก็กลับไปเสียเถิด ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาและไม่มีอารมณ์ต้อนรับแขก”
“เจ้าดูตัวเองสิ ระบายอารมณ์มานานแล้ว ความโกรธในใจยังไม่หายไปอีกหรือ” เฟิงสิงอวิ๋นพูดติดตลก
“…” เจียงหลีเงียบ
นางรู้สึกโกรธกับสิ่งที่ลู่เจี้ยทำ แต่นางกลับเป็นกังวลมากกว่า นางต้องการออกจากที่นี่และรีบกลับไป!
“ เขาไม่อยากให้เจ้ากลับไป ทำไมเจ้าถึงยังยืนกรานเช่นนี้” เมื่อเฟิงสิงอวิ๋นเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า จึงเกลี้ยกล่อมนาง
“ท่านอาจารย์เฟิงไม่เข้าใจ” เจียงหลีกล่าวอย่างเคร่งขรึม
เฟิงสิงอวิ๋นพยักหน้า “ข้าไม่เข้าใจ แต่ทว่า แม้ว่าเจ้าจะกลับไป เจ้าจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าอาณาจักรจยาเซียนขยายอาณาเขตและยึดครองหลายแคว้นในช่วงปีที่ผ่านมาเช่นนี้ได้เป็นเพราะเขาทั้งสิ้น หากเขาไม่อยู่แล้ว อำนาจที่ถูกกดทับไว้ คนที่หวาดกลัวเขา จะมีปฏิกิริยาเช่นไร อาณาจักรจยาเซียนจะกลับสู่ห้วงน้ำลึกแล้วใครจะแก้ปัญหาเหล่านี้ไ
