ษก็ล่มสลาย…ลวี่หยางผู้นั้น คงสู่ความพินาศแล้วเป็นแน่!”
เย่เฉิงยิ้มพลางพยักหน้า “ผู้นำตระกูลกล่าวได้เฉียบคม อาศัยการใช้สายสืบของลัทธิหมื่นพิษที่แทรกซึมในขั้นรวมลมปราณ วางแผนจู่โจมตาข่ายครอบฟ้าเช่นนี้… ลวี่หยางก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระ จะหลบเลี่ยงได้อย่างไร? ในที่สุดก็คือเขาที่ติดค้างบุญคุณของตระกูลเย่เรา… คราวนี้สิ้นชีพ ก็สมควรแล้วที่ชะตาต้องถึงกาลดับสิ้น”
“เฉิงเอ๋อร์พูดมีเหตุผล”
เย่เส่าอิงพยักหน้าช้าๆ ดวงตาเยียบเย็น ภายในใจมีบาดแผลลึกมานานหลายปี บุตรีของเขาเย่กูเยว่เสียชีวิตในประตูสวรรค์ทักษิณอย่างคลุมเครือ ยากจะให้อภัย
ดังนั้น เขาจึงบ่มเพาะความไม่พอใจต่อลวี่หยางมาเนิ่นนาน
เหตุผลง่ายดาย…ลูกสาวข้าตายแล้ว ทำไมเจ้าถึงยังมีชีวิตอยู่?
หรือว่าเจ้าคือคนที่ฆ่านาง!?
ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงแผนเดิมของเขาที่หมายให้เย่กูเยว่รับสืบทอดเจตจำนงแห่งกระบี่จากท่านปราบมาร สืบต่อวิถีกระบี่ของอีกฝ่าย… กลับพังพินาศโดยสิ้นเชิง
ไหนเลยจะนึกว่า ลวี่หยาง ยังถูกท่านปราบมารรับเป็นศิษย์!
หากว่าคนทั้งสองถูกชะตากัน แล้วท่านปราบมารยอมถ่ายทอดเจตจำนงแห่งกระบี่ให้ลวี่หยาง…
แล้วตระกูลเย่เล่าจะเหลืออะไร?
เย่เส่าอิงไม่มีทางทนรับได้
เพราะในสายตาเขา ท่านปราบมารคือคนของตระกูลเย่
ดังนั้น เจตจำนงแห่งกระบี่ของท่านปราบมาร ก็สมควรเป็นของตระกูลเย่!
คนอื่นจะมาแตะต้องได้อย่างไร!?
ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลส่วนตัวหรือส่วนรวม เย่เส่าอิ
