บทที่ 376 ความแค้นนี้ข้าจดจำไว้แล้ว
การปรากฏตัวของเจินเหรินปราบมารเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งในฉับพลัน
เพียงเขาปรากฏตัว มือก็กดลงบนกระบี่ไม่สังหารที่สะพายไว้ตรงเอว ฉับนั้นทั่วทั้งแคว้นเจียงหนาน เหล่าผู้ฝึกกระบี่ทั้งหมดไม่ว่าขอบเขตใด ล้วนสะท้านในใจเงยหน้ามองขึ้น
“เฉียง เฉียง!”
ตั้งแต่เจินเหรินลงไปจนถึงผู้รวมลมปราณ ทั้งของวิเศษ ทั้งศาสตราแห่งวิชา หรือแม้กระทั่งอาวุธของมนุษย์ธรรมดา ต่างพลันส่งเสียงร้องกระบี่ดังกังวานไม่หยุดอย่างกระสับกระส่าย
ชั่วพริบตานั้น ใบหน้าของกว่างหมิงซึ่งเดิมยังวางอารมณ์สงบ ก็เปลี่ยนสีโดยพลัน ถอยหลังก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว แสงพุทธที่เคยเข้มข้นแผ่อำนาจเมื่อเผชิญหน้ากับลวี่หยางก็มลายหายไป ร่างทองคำซึ่งกล่าวกันว่า ‘หมื่นหายนะมิอาจทำลาย’ ในยามนี้ กลับรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่คออย่างชัดเจน
‘เจินเหรินปราบมาร เย่กวงจี้’
คือผู้ฝึกกระบี่อันดับหนึ่งใต้หล้า!
หากมิใช่เพราะเขาไม่โปรดการประลอง ไม่ชอบยื่นมือแทรกการขัดแย้งระหว่างนิกายกระบี่กับนิกายศักดิ์สิทธิ์ หาไม่แล้ว นิกายศักดิ์สิทธิ์คงถูกนิกายกระบี่กดข่มจนร่นถอยทีละก้าว!
โดยเฉพาะสำหรับกว่างหมิงแล้ว ความหวั่นเกรงในเจินเหรินปราบมารกลับยิ่งลึกซึ้งเหนือผู้ใด
เพราะเหตุการณ์ซึ่งสร้างชื่อให้เขา จนผู้คนทั้งใต้หล้ายอมรับให้เป็นยอดฝีมือขั้นวางรากฐานอันดับหนึ่งนั้น แท้จริงแล้ว…ก็เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรง
ในเมื่อพระผู้เป็นเจ้าเคยลงมาทำสิ่งเช่นนี้มาก
