บทที่ 375 เรื่องน่าตกใจ
“แน่นอนว่าย่อมรู้จัก”
ลวี่หยางตอบคำถามของกว่างหมิงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เซียนวิญญาณนั้นติดหนี้บุญคุณค้างอยู่กับนิกายกระบี่ของข้า ชาติภพนี้ควรถือว่าเป็นศิษย์ของนิกายกระบี่เรา”
“ข้ากำลังคิดจะสังหารมันอยู่พอดี เพื่อมอบโอกาสครานี้ให้แก่มัน”
คำกล่าวนี้เพิ่งจบ รอยยิ้มที่ดูเมตตาบนใบหน้าของกว่างหมิงก็พลันแข็งค้าง
‘พวกเผ่าพันธ์กระบี่แห่งนิกายกระบี่…’
คิดได้ถึงตรงนี้ กว่างหมิงจึงเพ่งพินิจลวี่หยางอย่างจริงจัง ส่วนลวี่หยางนั้นอาศัยประสบการณ์จากการประมือกับอั้งเซียวหลายครา พยายามข่มสีหน้าไม่ให้เผยพิรุธ
ล้อเล่นหรืออย่างไร… เขาไม่ตกใจแม้แต่น้อย!
เพราะเขาพบว่า กว่างหมิงเบื้องหน้านี้… ห่างไกลจากความน่าสะพรึงกลัวที่เขาคาดคิดไว้มากนัก
ต้องรู้ว่า ลวี่หยางเคยเผชิญกับการเสด็จลงมาด้วยองค์เองของพระผู้เป็นเจ้า
แรงกดดันอันน่าหวาดกลัวนั้น แม้เพียงผ่านคัมภีร์ร้อยชาติยังทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด กระทั่งบัดนี้ยังมิอาจลืมเลือน
หากเปรียบเทียบกันแล้ว… กว่างหมิงย่อมอ่อนด้อยกว่ากันลิบลับ
‘ศิษย์พุทธะ… กับพระผู้เป็นเจ้า ดูเหมือนว่าจะมิใช่สิ่งเดียวกัน?’
แม้จะแกร่งกล้าเช่นกัน แม้สามารถบดขยี้เขาได้เช่นกัน ทว่า… กลับมิอาจหยุดยั้งการฆ่าตัวตายของเขาได้!
‘แม้พระผู้เป็นเจ้าจะอาจเสด็จด้วยองค์เอง แต่ก็เช่นเดียวกับครั้งนั้นที่แดนโพ้นทะเล การเสด็จลงของพระองค์จำเป็นต้องใช้เวลา ต่
