บทที่ 374 ท่านรู้จักเซียนวิญญาณผู้นั้นหรือไม่?
เจียงเป่ย ภายในห้องลับกลางขุนเขาอันเปล่าเปลี่ยวห่างไกล
ทันใดนั้น เมื่อเสียงเรียกของลวี่หยางดังขึ้น บรรพชนถิงโยวซึ่งกำลังปิดด่านอยู่ถึงกับตื่นตระหนกในบัดดล ร่างของเขาลอยพ้นขอบโลกาข้ามพันขุนเขาเหวลึกมาปรากฏตรงหน้า
แม้จะฟื้นคืนแล้ว แต่เขายังเป็นเพียงวิญญาณธง
และตราบใดที่เป็นวิญญาณธง ในฐานะจ้าวแห่งธง ลวี่หยางย่อมสามารถเรียกเขามาได้โดยพลัน เพียงจิตหนึ่งติดต่อ บรรพชนถิงโยวก็เข้าใจถึงภาวะอันตรายเบื้องหน้าอย่างแจ่มชัด
“แยกจิตออกจากวิญญาณ…”
คำเพิ่งหลุดจากปาก บรรพชนถิงโยวก็ทอดถอนลมหายใจลึก หน้าขมวดคิ้ว กล่าวถ้อยซึ่งทำให้ลวี่หยางถึงกับยินดีเกินคาดว่า “ข้า…น่าจะพอลองดูได้”
ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า การแยกจิตออกจากวิญญาณนั้นมีความยากอยู่ไม่น้อย ทว่า…บรรพชนถิงโยวย่อมมิใช่บรรพชนถิงโยวคนเดิมอีกต่อไป ไม่เพียงแต่ได้รับโอสถเซียนหลอมเต๋าจากโลกเซวียนหลิงมาหล่อเลี้ยงญาณรู้ หากยังหลอมรวมเข้ากับร่างเดิมแห่งชาติภพนี้ จึงทำให้ญาณรู้ของเขาในยามนี้…ยิ่งล้ำลึกเหนือกว่าเดิม!
“หากต้องทำ…ก็ย่อมกระทำได้”
“แต่” ยังไม่ทันให้ลวี่หยางเอ่ยถ้อย บรรพชนถิงโยวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวขึ้นอย่างลังเล “เรื่องเช่นนี้สำเร็จยากนัก ข้าไม่อาจรับรองได้ว่าจะรอดทุกประการ”
ลวี่หยางได้ยินดังนั้นก็หาได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย…ไม่ใช่ร้อยส่วนรอดหรือ?
ในใจครุ่นคิดเพียงพลัน ร่างจำแลงแห่งกระบี่ก็เริ่
