บทที่ 373 หนทางรอดหนึ่งเส้น
นอกประตูของลัทธิหมื่นพิษ เงาร่างสองสายยืนตระหง่านแน่วแน่
ฝ่ายหนึ่งนั้น ถูกหลอมรวมขึ้นโดยอาศัยวิชาเทพหว่านจินกงขีดเส้นโครงกายเจ้าแห่งศาสตรากลายรูปเป็นอาวุธ เสริมด้วยเหมันต์เร้นลับและระฆังฟ้าคำราม
ทอดตามองไป กลับมิอาจเห็นรูปเค้า
มีเพียงเค้าเงาแห่งเจตจำนงอันเข้มข้นซึ่งได้รับความเมตตาจากฟ้าดิน ห้อมล้อมอยู่รอบกาย เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็ราวกับดึงดูดประกายแห่งฟ้าดินให้มาบรรจบ
“ช่างเป็นเซียนวิญญาณที่ดีนัก!”
กว่างหมิงพยักหน้าช้าๆ แท้จริงแล้วเขามิรู้จักผู้มาใหม่ แต่ธรรมลักษณ์แห่งสวรรค์ทิพย์ตถาคตของเขากลับบอกเขาว่านี่คือวาสนาของเขา
“อุบาสกยินดีที่จะเข้าสู่อารามของอาตมาหรือไม่?”
กว่างหมิงประนมมือเบื้องอก ดวงเนตรหยั่งรู้ราวเปลวเพลิง “อุบาสกในยามนี้ดูเหมือนจะสมบูรณ์ หากแต่ยังขาดอยู่อีกหนึ่งส่วน…จนบัดนี้ยังมิได้ตื่นรู้วิชาเทพโดยกำเนิด”
ว่าจบ กว่างหมิงก็เอื้อมมือเข้าสู่แขนเสื้อ ล้วงออกมาด้วยสิ่งหนึ่งห่วงทองคำหนึ่งวง บนผิวนั้นสลักลายอักขระแน่นขนัด แฝงแสงภาพลวงนับร้อยพัน พรายพร่างอยู่ภายใต้ประกายเรืองรองประหนึ่งธรรมสูงส่งทั้งสิ้นรวมอยู่ในนั้น เพียงเพ่งมองอย่างเงียบงัน ก็มิอาจขัดขืนเสียงสวดแห่งพุทธะซึ่งลอยแว่วก้องดั่งธรรมสภาเบื้องสูง
“หากอุบาสกยอมเข้าร่วม, ก็สมควรที่จะเป็นศิษย์เอกใต้บัญชาอาตมา”
“ห่วงผูกใจนี้ คือวาสนาระหว่างเรา หากอุบาสกสวมไว้ ไม่ถึงสามสิบปี ต้องสามารถกลั่นวิ
