บทที่ 372 หายนะอันไร้เค้าลาง
การปรากฏตัวของกว่างหมิง คลี่คลายความสงสัยในใจลวี่หยางทันที
เหตุใดฟ้าดินจึงเร่งรีบลงมือ?
ก็เพราะว่า…พระผู้เป็นเจ้ากำลังจ้องมองเขาอยู่!
เพียงพริบตาเดียว ลวี่หยางก็แทบจิตหลุดกระเจิง ถึงอย่างไร “พระผู้เป็นเจ้า” ก็ถือเป็นบุคคลที่วิปริตและไร้ยางอายที่สุดที่เขาเคยพบในสิบชาติแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ผ่านมา
จ้าววิถีขอบเขตก่อกำเนิด กลับกล้าทำลายผู้บ่มเพาะขั้นวางรากฐานอย่างไม่ละอาย!?
‘แต่ปัญหาคือ ข้ามีคุณสมบัติอะไร ถึงได้ถูกพระผู้เป็นเจ้าจ้องมองเล่า?’
มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
แน่นอนว่าในเสี้ยวอึดใจ ลวี่หยางก็เคยสงสัยว่า อาจเกี่ยวข้องกับชาติภพก่อน ที่พระผู้เป็นเจ้าเกือบจะจับตนกลับไปเริ่มต้นใหม่ อาจจะมีผลตกค้างจากครั้งนั้น
ทว่าไม่นาน เขาก็สลัดความคิดนี้ทิ้งไป
ไม่มีทางเป็นไปได้!
‘ถึงอย่างไรเรื่องนั้นก็ผ่านมาหลายชาติแล้ว หากจริงดังว่า ข้าก็ควรจะถูกพระผู้เป็นเจ้าคว้าตัวไปกลืนกลายตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้ว’
ขณะสัมผัสได้ถึงความเร่งเร้าจากฟ้าดิน สายตาลวี่หยางก็พลันเปล่งประกาย สำนึกเข้าใจในบัดดล
‘ข้าคิดผิด…เข้าใจทุกอย่างกลับด้าน! ไม่ใช่เพราะพระผู้เป็นเจ้าจ้องมองข้า ฟ้าดินจึงรีบร้อนลงมือ แต่เป็นเพราะฟ้าดินคอยผลักดันข้ามาตลอด พระผู้เป็นเจ้าถึงได้ลงมือขัดขวาง!’
กล่าวให้ชัดก็คือ เพราะสถานะ“เซียนวิญญาณ”ของเขา!
‘แต่ไหนแต่ไรข้าก็เคยสงสัยอยู่แล้วว่า เซียนวิญญาณมีขึ้นมาเพื่ออะไร? ในสายตาข้า มั
