บทที่ 371 พักนี้…ข้าไปได้สวยเกินไปหรือไม่?
กระจ่างทะลุปรุโปร่ง!
แสงใสกระจ่างตกลงบนร่างของลวี่หยาง พร้อมกันนั้นสติซึ่งแทบจะสลายหายก็พลันกระจ่างแจ่มชัดในบัดดล
รักษาความนิ่งแน่ว ดำรงความว่างเปล่าอย่างถึงที่สุด…
จิตใจกระบี่กระจ่างแจ้ง!
ขอบเขตที่สองแห่งวิถีกระบี่ เทียบเท่าได้กับเจินเหรินวางรากฐาน หากเปรียบกับผู้บำเพ็ญอื่นก็เสมือนได้วิชาเทพโดยกำเนิดเพิ่มอีกหนึ่งสาย ในเวลานี้…มีผลสำคัญโดยแท้
แน่นอน…เพียงเท่านี้ย่อมยังไม่พอ
สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ
พรสวรรค์สีม่วง“มีฝืมืออยู่บ้าง!”
มีฝืมืออยู่บ้าง:ไม่ว่าการโจมตีจะน่าสะพรึงเพียงใด ตราบเท่าที่ยังอยู่ในขอบเขตที่ท่านสามารถรับมือได้ ท่านจะสามารถต้านทานได้ “สองครา” อย่างสง่างามไร้รอยสะดุด
พรสวรรค์นี้เป็นสิ่งที่คัมภีร์ร้อยชาติมอบให้ แท้จริงแล้วหาได้ต้องอาศัยการกระตุ้นโดยเจตนาไม่ หากแต่เมื่อใดที่ลวี่หยางเผชิญกับการโจมตีที่ปกติแล้วไม่อาจต้านทานได้ แต่ตามทฤษฎีแล้วยังมีความเป็นไปได้อยู่เมื่อนั้นมันจะถูกกระตุ้นขึ้นโดยอัตโนมัติ ทำให้ลวี่หยางสามารถรับมือได้อย่างสงบ ลื่นไหล และเฉียบคม
และในห้วงขณะนี้…มันได้แสดงผลแล้ว
ลวี่หยางเพิ่งจะหลอมสำเร็จในระดับ “จิตใจกระบี่กระจ่างแจ้ง” แท้จริงแล้ว ในวิกฤตการณ์เมื่อครู่ เขาอาจมีโอกาสรับรู้ถึงภัยเพียงหนึ่งในหมื่น หรือหนึ่งในแสนเท่านั้น…
ทว่า “มีฝืมืออยู่บ้าง” กลับเปลี่ยนโอกาสอันเลือนรางนั้น…ให้กลายเป็นความแน่นอน!
เมื่
