บทที่ 370 ผู้ใดจะสังหารข้าได้?
ชายแดนใต้ เบื้องล่างกลุ่มเมฆทับซ้อนหนาแน่น
ภายในค่ายทัพ อ๋องพิทักษ์ทักษิณ อู๋ไท่อัน หลับตาลงช้าๆ ระลึกถึงภาพสุดท้ายที่ตนเห็น ดูเหมือนในลัทธิหมื่นพิษจะมีของวิเศษถือกำเนิด…?
คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดมิได้ที่จะเกิดความคิด อยากใช้ดวงตาฟ้ากำเนิดสีมรกตตรวจดูอย่างถี่ถ้วน ทว่าหลังใคร่ครวญแล้ว เขากลับละเสียจากความคิดอันเย้ายวนนี้ มิใช่เพราะไม่อาจมองทะลุค่ายกลพิทักษ์ของลัทธิหมื่นพิษ แต่เพราะยากจะกระทำโดยไม่กระทบผู้คนภายในค่ายกล
“ช่างเถิด”
อู๋ไท่อันเก็บจิตกลับอย่างรวดเร็ว หากเป็นภายในราชสำนักเต๋า ด้วยนิสัยแข็งกร้าวของเขาแล้วไซร้ ย่อมไม่ลังเลใดๆ สนองความใคร่รู้ก่อนเป็นอันดับแรก
ทว่า ณ ที่แห่งนี้ คือชายแดนใต้
ลัทธิหมื่นพิษนั้นไม่อยู่ในสายตา ทว่าลวี่หยางคือเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ อีกทั้งยังสืบสายจากเจินเหรินปราบมาร เรื่องเพียงเท่านี้…ไม่จำเป็นต้องก่อความวุ่นวายอันใดให้มากความ
ท้ายที่สุด…เป้าหมายของเขาในการมาที่ชายแดนใต้ ยังมีสิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้น
วินาทีนั้นเอง อู๋ไท่อันหันกายกลับเข้าสู่กระโจมบัญชาการ สั่งให้ผู้ติดตามถอยออกให้หมด จากนั้นกลับควักของสิ่งหนึ่งออกจากอกเสื้อ เป็นกงล้ออธิษฐานรูปทรงสี่เหลี่ยม ดูโบราณเรียบง่าย
“แกร๊ก…กก”
อู๋ไท่อันหลั่งพลังวิชาออกมาขับเคลื่อน ค่อยๆ หมุนกงล้ออธิษฐานไปอย่างช้าๆ ทั้งที่ดูภายนอกเหมือนเพียงของธรรมดาสามัญ ทว่ากลับต้องอาศัยพลังอย่างมหา
