บทที่ 369 เซียนวิญญาณบรรลุ จิตใจกระบี่กระจ่างแจ้ง
ถ้อยคำเพิ่งหลุดจากปาก ลวี่หยางก็พลันรู้สึกเสียใจ
หาใช่เสียใจที่กลับหน้ากับลัทธิหมื่นพิษ หากแต่เสียใจ…ที่กล่าวเช่นนั้นออกไป
ในฐานะเจินเหรินแห่งนิกายกระบี่ ไฉนจึงกระทำการชิงเอาเช่นนี้ได้? ไหนเลยจะเอ่ยคำล้างตระกูลทั้งสิ้น โหดเหี้ยมเกินไปนัก นั่นมันคำกล่าวของนิกายศักดิ์สิทธิ์ต่างหาก
หากเป็นวาจาแห่งนิกายกระบี่ ควรต้องว่า…
“วันนี้ข้าจะนำไหมทองคำอมตะหมื่นมหันตภัยไป เสริมด้วยทองซิน ถือเป็นหนี้แห่งวาสนาระหว่างเรา ครั้นเป็นเช่นนี้ ข้าจึงจะส่งพวกเจ้าสู่ห้วงวัฏสงสาร รอชาติหน้าค่อยนำพาสู่สำนักกระบี่ คืนหนี้วาสนานี้ให้จบสิ้น”
เช่นนี้จึงจะถูกจริต!
ทว่าเผลอพลั้งเพียงนิด ถ้อยในใจก็หลุดออกมา คำที่ควรจะชอบธรรมกลับแฝงกลิ่นดิบเถื่อนขึ้นในพริบตา ถูกจับพิรุธได้ง่ายนัก
“เฮ้อ…ข้ารักนิกายศักดิ์สิทธิ์ลึกซึ้งเกินไปจริงๆ”
ความคิดทอดถอนแล่นวูบผ่านใจลวี่หยางเพียงพริบตา ถัดจากนั้น มือเขาก็ลงมือแล้ว สำหรับความเป็นตายของลัทธิหมื่นพิษ เขาไม่เคยใส่ใจแม้เพียงน้อย
ถึงอย่างไรแต่แรกเริ่ม…ลัทธิหมื่นพิษก็มิได้มีทางรอดอยู่แล้ว
ในแง่ราชการ สำนักเสินอู่แห่งชายแดนเหนือได้ถูกนิกายศักดิ์สิทธิ์ล้างผลาญ หากนิกายกระบี่ยังเก็บลัทธิหมื่นพิษไว้ วันหน้าก็อาจต้องตกอยู่ในสถานการณ์ศัตรูรุมทั้งเหนือใต้
ในแง่ส่วนตัว ก็เพื่อสระศักดิ์สิทธิ์บูชาจันทรานั่นเอง
“ผืนดินแห่งฮวงจุ้ยที่ฟ้าดินร่วมบ่ม เ
