ชายแดนใต้ ตำหนักใหญ่ลัทธิหมื่นพิษ
ลวี่หยางแววตาสงบ เงยหน้ามองไปยังหลงเยว่ แค่นหัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “ในเมื่อเรื่องเหลวไหลได้พูดจบแล้ว ต่อจากนี้…ก็ควรพูดเรื่องสำคัญให้ชัดเสียที”
หลงเยว่ฟังแล้วถึงกับชะงัก:เรื่องสำคัญ?
วินาทีถัดมานางจึงนึกขึ้นได้ว่า “เรื่องสำคัญ” ที่ลวี่หยางเอ่ยถึงคือสิ่งใด หาใช่อื่นใด…ก็คือเรื่องการลักพาราษฎรแห่งเจียงหนาน เรื่องเช่นนั้น…มีอันใดให้ต้องกล่าวอีกหรือ?
ให้ดื่มเหล้าโทษหนึ่งถ้วยก็พอแล้วมิใช่หรือ?
แต่ไม่นาน หลงเยว่ก็เปลี่ยนความคิด นางพลันเข้าใจความหมายในใจของลวี่หยาง คงมิพ้นเป็นภารกิจที่เจินเหรินปราบมารเป็นผู้บัญชามาเอง
ลวี่หยางในฐานะศิษย์ของเจินเหรินปราบมาร ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ย่อมต้องมีคำชี้แจงกลับไป หาอาจมาแล้วกลับไปมือเปล่าได้ เพราะหากเป็นเช่นนั้น จะให้เขารักษาหน้าไว้ได้อย่างไร? แล้วเจินเหรินปราบมารเล่าจะเชื่อหรือไม่? หากส่งลวี่หยางกลับไป แล้วถัดมาปรากฏเจินเหรินปราบมารตัวจริงยกมาด้วยตนเอง เมื่อนั้นจึงจะกลายเป็นปัญหาแท้จริง
คิดถึงตรงนี้ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าของหลงเยว่ทันใด
“ข้าน้อยเข้าใจแล้ว”
กล่าวจบก็เห็นหลงเยว่คำนวณนิ่งอยู่ชั่วครู่ จากนั้นยื่นมือออกโบกหนึ่งครั้ง ฉุดคว้าจากอากาศ พลันมีศิษย์ระดับรวมลมปราณสมบูรณ์หลายคนถูกคว้ามาแล้วเหวี่ยงลงบนพื้นอย่างแรง
“ก็พวกมันนี่แหละ”
“แอบละเมิดคำสอนของลัทธิ ออกเดินทางไปเจียงหนานลิดรอนชีวิตผู้คน มิอาจให้อภัย วันนี้ข้าน้
