อยจะขับไล่พวกมันออกจากลัทธิทั้งหมด”
“เชิญท่านนำไปลงทัณฑ์ได้ตามสะดวก”
หลงเยว่หาได้กล่าวเท็จ บุคคลเหล่านี้ล้วนมีหน้าที่ออกไปลักพาราษฎรแห่งเจียงหนาน หนึ่งในนั้นถึงกับเป็นศิษย์ที่นางฝึกสอนด้วยตนเอง
ทว่า…หากกล่าวกันถึงที่สุด ก็เป็นเพียงระดับรวมลมปราณเท่านั้น
ทั่วหล้าใครเล่าจะไม่รู้ รวมลมปราณ…ไม่นับเป็นคนด้วยซ้ำ
ดังนั้นนางจึงส่งพวกนั้นให้ไปโดยไม่มีสิ่งใดติดค้าง ในใจของนางเวลานี้มัวสนใจอยู่แต่กับไหมทองคำอมตะหมื่นมหันตภัยในมืออย่างเดียว
หวังเสียยิ่งกว่าจะได้ส่งลวี่หยางออกไปโดยเร็ว แล้วลงมือทะลวงขอบเขตเสียที
ทว่ากลับเป็นหลงเยว่เองที่ต้องประหลาดใจ ลวี่หยางหาได้แม้แต่ปรายตามองศิษย์รวมลมปราณเหล่านั้น ยังคงจ้องมองนางอย่างแน่วแน่ เอ่ยเสียงเย็นว่า
“…ไม่พอ!”
คำพูดยังไม่ทันจบ หลงเยว่ก็ค่อยๆ หรี่ตาลง
ในสายตานาง ลวี่หยางคงเห็นว่าแค่พวกระดับรวมลมปราณยังไม่คู่ควรกับโทษ ทว่าต่อให้นางยอมยกพวกนั้นให้ แต่ย่อมไม่มีทางสละผู้ใดในเหล่าเจินเหรินวางรากฐาน
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของนางก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นแววอ่อนแอ
“ขอท่านได้โปรดอย่าบีบบังคับข้าน้อยเลย”
คำพูดยังไม่ทันจบ ใบหน้าขาวกระจ่างดุจดอกบัวก็ค่อยๆ ระเรื่อขึ้นด้วยสีชมพูอ่อน
“ข้าน้อยเป็นสตรีผู้อ่อนแอ อุตส่าห์ตรากตรำดูแลลัทธิหมื่นพิษอันใหญ่โตเช่นนี้มิใช่เรื่องง่าย หากท่านเปิดทางไว้สักนิด ข้าน้อยยินดีให้ทุกสิ่งที่ท่านต้องการ”
“ร่างกายของข้าน้อยเป็นกายาวิเศษมรรคผลข่าน
