พียงพอจะหล่อหลอมทองซินได้ หากข้าวางร่างแท้แห่งเซียนวิญญาณลงในนั้น ย่อมเร่งรัดการหล่อเลี้ยงได้แน่แท้!”
บางที…ยังมีหวังทันขบวนสุดท้ายแห่งหกสิบปีชะตาฟ้าครานี้!
เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้วไหมทองคำอมตะหมื่นมหันตภัยกลับกลายเป็นสิ่งรองลงไป ได้มาก็ดี หากไม่ได้…ลวี่หยางก็หาได้นึกเสียดายไม่
“เช้ง! เช้ง!”
เสียงกระบี่แหลมคมกรีดก้องสะท้อนทั่วฟ้าใต้ดิน ภายใต้การเสริมพลังแห่งความอัศจรรย์ถือธรรมลมปราณของลวี่หยางก็ทะลวงจุดขวางในชั่วพริบตา ก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเจินเหรินใหญ่โดยสมบูรณ์
วิชากระบี่หมิงเหอกุมทองคำพิทักษ์โลกา!
ไร้ซึ่งลังเลแม้เศษเสี้ยว ลวี่หยางชักกระบี่ขึ้นทันที ปลดปล่อยแสงพร่างนับหมื่นพันสาย ใช้วิชาเทพกับดักเจตจำนงฉายแสงลงโดยพลัน ฉุดหลงเยว่ให้ตกเข้าไปในนั้นทันที
หลงเยว่เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ หากสุดท้ายแล้วนางก็มิใช่ผู้สืบสายสำนักใหญ่ รากฐานแตกต่างจากลวี่หยางอยู่มาก ต่อให้รู้สึกแปลกประหลาด ก็ยังมิอาจตระหนักว่าได้ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลแห่งวิชาเทพเสียแล้ว เพียงเข้าใจว่าเป็นคาถาสั่นคลอนวิญญาณอย่างหนึ่ง
“เปิดค่ายกล! ตายไปด้วยกัน!”
ดวงเนตรคมสวยของหลงเยว่ฉายแววแน่วแน่ ท่าทีอ่อนแอเยี่ยงหญิงสาวเมื่อครู่พลันสลายไปสิ้น กระทั่งบัดนี้จึงเผยออกถึงสง่าราศีแห่งประมุขลัทธิหมื่นพิษ ผู้ได้รับการเคารพจากเหล่าเจินเหริน
ในเมื่อลวี่หยางลงมือถึงเพียงนี้
นาง…ก็กล้าสละชีวิตสู้ตายด้วยเช่นกัน!
ชั่ว
