บทที่ 377 จัดการกับพระผู้เป็นเจ้าไม่ได้ ก็ยังจัดการกับเจ้าได้มิใช่รึ?
ณ คฤหาสน์ตระกูลเย่ในนิกายกระบี่
สายหมอกลอยวน ซุ้มวังส่องสว่าง ยามนี้ตระกูลเย่ถือเป็นสกุลอันดับหนึ่งในนิกายกระบี่ หาใช่เพียงด้วยเหตุมีเจินจวินดำรงอยู่ หากแต่ด้วยเหตุแห่งเจินเหรินปราบมาร
ท้ายที่สุด เมื่อเจินจวินทั้งหลายเร้นตนอยู่ภายใน ผู้วางรากฐานขั้นสมบูรณ์ย่อมเป็นกำลังอันแข็งกล้าสุด
และในหมู่ผู้วางรากฐานขั้นสมบูรณ์นั้นเจินเหรินปราบมารก็ก้าวล้ำเป็นหนึ่ง เรียกได้ว่าห่างไกลจากผู้คนดั่งผาลึกเหวสูง ตระกูลเย่อาศัยชื่อเสียงดั่งพยัคฆ์มีจิ้งจอกคลอเคลีย ช่วงสิบปีมานี้ล้วนกอบโกยผลประโยชน์จากนิกายกระบี่มิใช่น้อย
ขณะนั้น สารวิญญาณพลันเหินมาสู่เบื้องหน้า
ในโถงใหญ่ ชายหนุ่มรูปงามผู้สวมมงกุฎงามวิจิตรเอื้อมมือไปคว้า สัมผัสจิตเทวะตรวจสอบแล้ว พลันแย้มยิ้มออกมา
“ท่านประมุข… ลัทธิหมื่นพิษ ล่มสลายแล้ว!”
ถ้อยคำยังไม่ทันจางหาย
เย่เส่าอิงผู้นำตระกูลเย่ซึ่งนั่งหลับตาบำเพ็ญอยู่บนที่นั่งประมุขภายในโถง ก็ลืมตาขึ้นทันที ในนั้นฉายแววระคนระบายด้วยความสะใจ
“เฉิงเอ๋อร์… เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
“จริงแท้แน่นอน!”
เย่เฉิงเอ่ยรับหนักแน่น “เรื่องนี้เป็นข้าจัดการด้วยมือตนเอง สารวิญญาณฉบับนี้ก็เป็นสหายของข้าในชายแดนใต้เป็นผู้ส่งมา ย่อมไม่อาจมีสิ่งใดบิดเบือน!”
“ดี!”
เย่เส่าอิงพยักหน้าช้าๆ กล่าวด้วยความสะใจ “เมื่อท่านปราบมารลงมือไปชายแดนใต้ด้วยตน ลัทธิหมื่นพิ
