สั่งฆ่าพวกเราประเดี๋ยวนั้นเลยหรือ” เจียงหลีเงยหน้ามองดูโครงร่างที่สมบูรณ์แบบของเขา
ลู่เจี้ยยิ้มจางๆ และดูมั่นใจ “เขาไม่กล้าหรอก ฮ่องเต้ซีเฉียนเป็นคนคิดมาก หากข้ายิ่งแข็งกร้าว เขาก็ยิ่งระวังและสงสัยว่าข้ามีจุดประสงค์อื่น เมื่อยิ่งสงสัย เขาก็ยิ่งไม่กล้าทำอะไรวู่วาม”
“แล้วสิ่งที่ท่านพูดไปล้วนเป็นเพียงแสดงที่ให้ฮ่องเต้ซีเฉียนดูล่ะสิ” น้ำเสียงของเจียงหลีไม่พอใจเล็กน้อย
ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ชั่วครู่นางจะรู้สึกซาบซึ้งไปเพื่ออะไร!
ลู่เจี้ยลดสายตามองนางด้วยดวงตาที่แวววาวประดุจอัญมณีที่งดงาม เจียงหลีเห็นภาพสะท้อนในดวงตาของเขา มันสว่างและชัดเจนมาก
“คำพูดของเจี้ย กลั่นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ”
ตึง!
คำพูดเหล่านี้กระแทกใจของเจียงหลีอย่างรุนแรงภายใต้การจ้องมองของเขา
ความซาบซึ้งรินไหลออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ และค่อยๆ ลามไปที่ดวงตา
แต่ก่อนที่เจียงหลีจะพูดความรู้สึกลึกๆ ออกมา คำพูดถัดไปของลู่เจี้ยกลับผลักความรู้สึกซาบซึ้งนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว
“หลีเอ๋อร์เป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งต่อราชวงศ์จยาเซียน”
“เพียงเพราะสิ่งนี้เองหรือ” ใบหน้าของเจียงหลีเคร่งเครียด ดวงตาก็หม่นหมองลงเล็กน้อย
ลู่เจี้ยมองหน้านางอย่างสงสัย และดูเหมือนจะย้อนถามว่าแล้วจะให้เป็นเช่นไรได้เล่า
บ้าชะมัดเลย!
เจียงหลีกัดฟัน เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ตั้งใจทำเช่นนี้ทนได้ขนาดนี้ ก็ไปบวชเป็นไต้ซือเสียเถิด ยอมอดทนไม่กินสาวเนื้อหอมอย่างข้าได้ ก็ไปกินมังจนตายเส
