ียเลย
เจียงหลีตะโกนในใจและหายใจเข้าลึกๆ บอกกับตัวเองว่าอย่าคิดเล็กคิดน้อยกับเขา อย่าคิดเล็กคิดน้อย อย่าคิดเล็กคิดน้อย!
นางเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้มและมองไปที่ชายคนนั้นพร้อมเอาอกเอาใจว่า “ท่านดูสิ ข้าอยู่ที่ซีเฉียน ตั้งแต่ฮ่องเต้จนถึงองค์ชายพวกเขาต่างหวังในตัวข้าทั้งนั้น หรือเราถือโอกาสนี้ให้ข้ากลับไปพร้อมท่านจะดีหรือไม่”
ลู่เจี้ยยิ้มมุมปาก ไม่รู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
ภายใต้สายตาแห่งความคาดหวัง เขาก็ค่อยๆ ส่ายหัว “อยู่ต่อและฝึกฝนอย่างไร้กังวลเถิด”
“ไม่เอา! หากกลับไป ข้าจะไม่รอช้าและตั้งใจฝึกฝน” เจียงหลีขัดขืน นางต้องการใช้ชีวิตอยู่กับเขาในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต และบอกกับเขาว่าไม่ว่าจะนานแค่ไหน นางก็จะรอคอยเขากลับมา
แต่ทว่าตอนนี้นางจะบอกกับเขาเช่นไร ท่านอยู่ได้ไม่นานแล้ว ดังนั้น นางถึงอยากกลับไปอย่างนั้นหรือ
“แน่ใจแล้วหรือ” ลู่เจี้ยถามกลับ
“อืม! ” เจียงหลีพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ลู่เจี้ยจ้องมองไปที่ดวงตาของนางที่มิอาจคาดเดาได้ เหมือนกับว่ากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ ระหว่างที่เจียงหลีรออย่างประหม่าอยู่นั้น ในที่สุดเขาก็พยักหน้า “เอาล่ะ ข้าจะพาเจ้าไปที่สถาบันไป๋หยวนเพื่อเก็บข้าวของ”
“จริงๆ หรือ” เจียงหลีอุทานด้วยความประหลาดใจ
แต่ทว่า กลับปรากฏความไม่แน่ใจในดวงตาของเขา การตัดสินใจของลู่เจี้ยเปลี่ยนแปลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ
“หลีเอ๋อร์ ไม่เชื่อข้าหรือ” ลู่เจี้ยมองไปที่นางด้วยสีห
